Πουλιά πάνω στο σύρμα

γράφει η Ευγενία Λουπάκη

Like a bird on the wire

I have tried in my way

to be free

(Leonard Cohen)

 

Τέσσερα παιδιά, φυλακισμένα στον Αυλώνα, έδωσαν

πανελλήνιες και πέρασαν σε διάφορα ΑΕΙ. Χωρίς τη μαμά να φτιάχνει πορτοκαλάδες. Χωρίς μια βόλτα με τους φίλους και δυο φιλιά με το κορίτσι. Χωρίς φροντιστήριο.
 
Σπουδαία επιτυχία και των παιδιών και των διδασκόντων στο Γυμνάσιο-Λύκειο που λειτουργεί εντός της φυλακής. Επιτυχία και του σωφρονιστικού συστήματος, που επιτρέπει σ’ έναν έφηβο, ανεξάρτητα από το είδος του παραπτώματος για το οποίο κρατείται και από το είδος της ποινής, να σπουδάσει, να μορφωθεί και να αποδοθεί κάποια στιγμή πίσω στην κοινωνία.
 
Αναγνωρίζοντας την υπερπροσπάθεια των παιδιών αυτών,μάλιστα, ο υπουργός Δικαιοσύνης αυτοπροσώπως, επισκέφθηκε τις φυλακές για να τα συγχαρεί και να τους δώσει έπαθλο χρηματικό, 500 ευρώ.
 
Τί ωραία εικόνα πολιτισμένης χώρας, ε;;;

Ωδή στη χαρά

γράφει η Ευγενία Λουπάκη

 

"Μα τι να πω τέλος πάντων

ντρέπομαι και να το πω

πως ειν' ωραίος ο κόσμος

επειδή σ' αγαπώ"

("Τα τραγούδια της Χαρούλας" - Λοΐζος - Ρασούλης - Πυθαγόρας, 1979)

 
Αγρύπνια, αψηλάφητο ζώο, δίχως μια στάλα στοργή. Σκληρό καλοκαίρι, σκληρός ο περασμένος χειμώνας, κάθε πέρσι και καλύτερα, κι ο επόμενος ποιος ξέρει τι... Και τα χρόνια περνάνε κι η ζωή αλλάζει προς το χειρότερο, δίχως να κοιτάζει τη δικιά σου μελαγχολία, δίχως να υπολογίζει τη δικιά σου αγωνία. Κι ο χρόνος λιγοστεύει κι ο κόσμος όσο πάει αγριεύει.

Και οι ρυτίδες πληθαίνουν και τα μαλλιά ασπρίζουν κι οι έρωτες σπανίζουν, χλωμιάζουν στη σκιά. Φίλοι φεύγουν ξαφνικά, φίλοι φεύγουν αργά και βασανιστικά, φίλοι φεύγουν απλώς απ' τη ζωή σου. Σχέσεις χρόνων διαλύονται, διαψεύσεις αλλεπάλληλες, κόστος καθημερινό, που ακόμα δεν συνήθισες. Κάθε μέρα και μια είδηση αρρώστιας, κάθε μέρα και μια προειδοποίηση θανάτου. Κάθε μέρα αιμορραγεί ο έξω κόσμος, κάθε μέρα η καρδιά σου στη Γάζα βομβαρδίζεται, και τό 'χεις ξαναζήσει τόσες φορές αυτό...

Και ψάχνεις μια νύχτα φωτός μέσα στον ζόφο και ψάχνεις τη σωτηρία της ψυχής μέσ' την αλληλεγγύη και ψάχνεις να στηρίξεις την προσωπική σου αντίσταση με κόκκινα γάντια που αντέχουν στη χλωρίνη. Χτυπημένοι απ' τις σφαίρες της κρίσης, όλοι ανεξαιρέτως οι συνήθεις ένοχοι, ενοχικοί αριστεροί, προσπαθούμε να επιδέσουμε τα τραύματά μας με πορείες, διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες, ακτιβισμούς, να βοηθήσουμε για να βοηθηθούμε, να διαλύσουμε τον φόβο και τον θυμό μας, μέσα στον φόβο και τον θυμό των πολλών.

Κι είναι πολύ νωρίς μέσα στον κόσμο αυτό. Δεν έχουν ημερέψει οι ανθρώποι κι η καημένη η ανθρωπότητα δεν πρόλαβε να γράψει ούτε το άλφα, κι αν είναι ανθρώπινος ο πόνος δεν είμαστε άνθρωποι μόνο για να πονούμε, σου φωνάζουν οι ποιητές.

Ψάχνεις μια θάλασσα να σε γιατρέψει και το παλιό σύνθημα με τον ιμπεριαλισμό και τη μοναξιά τό 'χεις τόσες φορές αντιστρέψει... αλλά έχεις μία ζωή, μόνο μία, και δεν σου φτάνει πια μόνο ο θυμός για να τραφείς, θέλεις ανάσες, θέλεις χαμόγελο, θέλεις χαρά.

Μα τι χαρά μου λες, ο κόσμος υποφέρει και πεινά κι εσείς τα ίδια παραμύθια. Μακάρι κι έτσι, πες μου, το παραμύθι σου εγώ πιστεύω. Γιατί αν πάψω να το πιστεύω, θα μ' έχουν νικήσει.

Θα μας έχουν νικήσει, θα έχουμε ηττηθεί, όταν ξεχάσουμε τα τριαντάφυλλα, όταν νιώθουμε ένοχοι επειδή ερωτευόμαστε, επειδή πάμε σινεμά, επειδή ξεκουραζόμαστε μερικές μέρες, όταν ντρεπόμαστε σχεδόν να πούμε ότι περάσαμε όμορφα, επειδή υπάρχει η Γάζα, η Μανωλάδα, οι καθαρίστριες.

Μέσα απ' αυτό το φονικό, μονάχα η γεύση της χαράς θα μας σώσει. Μονάχα η διεκδίκησή της θα μας ενώσει. Κι όποιος την έχει ξεχάσει, όποιος την ενοχοποιεί, είναι ήδη νεκρός.

Φασισμός και κλειδαρότρυπα

της Ευγενίας Λουπάκη

Οι έγκριτοι κοινωνικοί επιστήμονες που αναλύουν το φαινόμενο της ανόδου του νεοφασισμού στη χώρα μας, παρακαλούνται να λάβουν υπόψη τους και τα ακόλουθα:

Το 1987, κάποιος πούλησε σ’ έναν “δημοσιογράφο” γυμνές φωτογραφίες της Δήμητρας Λιάνη, τραβηγμένες σε κάποια παραλία, πολύ πριν αποκτήσει σχέση με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ο “δημοσιογράφος” αυτός πήγε να τις πουλήσει με τη σειρά του στον Α. Βουδούρη, εκδότη του Ελεύθερου Τύπου και επειδή αυτός φοβήθηκε, τις διοχέτευσε σε σκανδαλοθηρικό γερμανικό περιοδικό. Μόλις το περιοδικό τις δημοσίευσε, ο ίδιος που του τις είχε πασσάρει, παρουσίαζε τον “διεθνή διασυρμό” της χώρας μας, στο περιθωριακό κανάλι που είχε, ξεφυλλίζοντας το περιοδικό.

Αργότερα, ο “δημοσιογράφος” αυτός, έγραψε και βιβλίο με τίτλο “Η Λιάνη στηρίζει την Αλλαγή”, με εξώφυλλο μία απ’ αυτές τις φωτογραφίες, την πιο σκανδαλιστική. Πρόκειται για τον Γιώργο Καρατζαφέρη, μετέπειτα πρόεδρο του ΛΑΟΣ, που έγινε πολιτικός της κεντρικής σκηνής και κυβερνητικός εταίρος, με την αμέριστη συνδρομή των τηλεοπτικών καναλιών, που στελέχη του έγιναν υπουργοί της ΝΔ και της συγκυβέρνησης και που νεκραναστήθηκε πρόσφατα για να ξαναστηρίξει την εθνική προσπάθεια.

This is the place, gentlemen!

της Ευγενίας Λουπάκη

 

Μια θάλασσα λουλούδια, σκέπαζε ακατάπαυστα τον Γιώργο Μαζωνάκη, οι σαμπάνιες έσκαγαν σαν βαρελότα, οι καπνοί απ' τα πούρα κάνανε τη νύχτα συννεφιασμένη, οι Τζάγκουαρ, τα κάμπριο και οι τζιπούρες συνωστίζονταν απέξω απ' το τεράστιο "Thalassa stage" της Γλυφάδας. Κι όταν εμφανίστηκε στην πίστα η Κατερίνα Στανίση, με αμφίεση υπεράνω περιγραφής "η καψούρα χτύπησε κόκκινο".

Όχι, αυτά δεν συνέβησαν κάποια μακρινή νύχτα της "ισχυρής Ελλάδας" του Χρηματιστηρίου και των Ολυμπιακών Αγώνων. Συνέβησαν την περασμένη Παρασκευή και