Μιλώ για το σχολείο

γράφει η Νάση Πετριτσοπούλου *

Με αεροβόλο μάλλον σημάδεψαν άγνωστοι τα τζάμια του κεντρικού κτιρίου στο 1^ο δημοτικό σχολείο Ελληνικού κάποια στιγμή μέσα στο περασμένο Σαββατοκύριακο. Χθες, Δευτέρα 13 Οκτωβρίου βρήκαμε τα σπασμένα γυαλιά και τις τρύπες να μας φέρνουν στο μυαλό περιστατικά και γεγονότα από άλλες εποχές…

Σχολείο: καθημερινός τόπος συνάντησης, προσπέρασης κι αναφοράς για τόσους ανθρώπους κι ακόμα περισσότερες ηλικίες και ιδέες. Από το σχολείο ερχόμαστε όλοι, ακόμα κι αυτοί που έχουν χρόνια να περάσουν την πόρτα του κι εκεί επιστρέφουμε μοιραία οι περισσότεροι, είτε για να εργαστούμε, είτε κρατώντας από το χέρι το πρωτάκι της καρδιάς μας.

Δε μας αρέσει που μικραίνει στα μάτια μας, καθώς εμείς μεγαλώνουμε ανεπανόρθωτα, αλλά τουλάχιστον ελπίζουμε να βρούμε εκεί κάτι που να μας θυμίζει τον εαυτό μας μαθητή, μιας και η ανάμνηση του παιδιού μέσα μας είναι από μόνη της η παρηγοριά και συχνά το αντίδοτο της ενηλικίωσης…

Αλλά κι εκείνο γερνάει μαζί μας και χρειάζεται όλο και περισσότερη φροντίδα, ενώ καθημερινά δέχεται σκληρές επιθέσεις από τους επίσημους κι ανεπίσημους επισκέπτες του!

Καταρχήν κάθε σχολείο που σέβεται τον εαυτό του έχει ένα κάγκελο λιγότερο, σαν βγαλμένο δόντι… Πώς συμβαίνει και το κενό γίνεται η δεύτερη και καλύτερη πόρτα του είναι από μόνο του μυστήριο και κοινό μυστικό.

Ο φασιστικός λόγος και η ιδιωτική καταιγίδα

γράφει η Νάση Πετριτσοπούλου *

Τέλος Σεπτέμβρη και ο μήνας του «αλλάζει χέρια η εξουσία» μετράει τα πρώτα δείγματα γραφής, προθέσεων και αισθητικής.

Πολλές “νέες” διοικήσεις όμως φέρνουν στο τραπέζι ξαναζεσταμένο φαγητό από το βασικό μενού

που απολαύσαμε γενιές και γενιές πριν και μετά τη μεταπολίτευση.

Δε μιλάω για έργα, γιατί είναι πολύ νωρίς ακόμα. Να μιλήσουμε όμως για το Λόγο που παράγουν και φωτοτυπούν στα γνωστά θλιβερά αντίγραφα;

Λόγος φασιστικός και απροκάλυπτα προσβλητικός εισβάλλει πλέον παντού (και στην επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου Ελληνικού-Αργυρούπολης). Λόγος που στρέφεται αβίαστα και χωρίς κανέναν ηθικό φραγμό ακόμα και ενάντια σε πρόσωπα που έχουν καταγραφεί στη συλλογική μνήμη ως πρότυπα του ακέραιου και της αγωνιστικότητας ή ίσως ακριβώς γι’ αυτό.

Λόγος ανεκπαίδευτων και αμόρφωτων υπάρξεων, που περισσότερο πληγώνουν την όρασή μας και το κέφι μας για ενημέρωση από οτιδήποτε άλλο! Που υποδεικνύουν το πουκάμισο, ή φωτογραφίζουν το σκυμμένο κεφάλι, γιατί δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με τον Άνθρωπο.

Λόγος μικρός στο ύψος της αμάθειας και του σκότους, που κουβαριάζεται κι επαναλαμβάνει στείρα τον εαυτό του, σφυρηλατημένος στην εμμονή της επανάληψης και της αντιγραφής.

Λόγος Ανίκανων να σκεφτούν και να παραγάγουν κείμενα να χαίρεσαι να τα διαβάζεις κι ας διαφωνείς χίλιες φορές… Όχι, δεν είναι τα ορθογραφικά λάθη, και ποιος δεν κάνει; Είναι η παντελής απουσία μιας ιδέας που να αξίζει τον κόπο να τη σκεφτείς κι ας την απορρίψεις μετά.

Λόγος που αναδίδει οσμή σήψης, φαρμακερός σαν το μήλο του παραμυθιού, που όσο κι αν προσπαθεί να φανεί υπεράνω, καταλήγει τραγικά να φιλάει το σκουλήκι.

Γονείς... πρωτάκια, η επόμενη αναμέτρηση

Καθώς ο Αύγουστος μετράει τις … ώρες του, κάποια κορίτσια κι αγόρια μεγάλωσαν τόσο που ετοιμάζονται να περάσουν την πόρτα του μεγάλου σχολείου. 

γράφει η Νάση Πετριτσοπούλου *

Όλοι στην οικογένεια είναι ξεσηκωμένοι και η μαμά συνήθως αγχώνεται διπλά, γιατί κατά βάθος γνωρίζει πως και σ’ αυτή τη δοκιμασία βασικός συντελεστής θα είναι η ίδια…

Θες λόγω ωραρίων, από κεκτημένη ταχύτητα, από άποψη, ή καθαρή ειλικρίνεια, εμείς οι γυναίκες μόλις βρεθούμε μπροστά σε μια κρίσιμη μάχη, σηκώνουμε τα μανίκια και ποτέ δε ρωτάμε για ποιον χτυπάει η καμπάνα…

Ξέρουμε ότι εμάς καλεί το προσκλητήριο!

Από την άλλη ο μπαμπάς αναλαμβάνει να εξισορροπήσει τη ζυγαριά του άγχους και να πάρει απόσταση ασφαλείας από την υπερβολή… όχι όμως κι από τις προσδοκίες, που είναι πάντα υψηλές όσο η πύλη του Πανεπιστημίου.

Κάπως έτσι ξεκινάει συνήθως ένα γαϊτανάκι, που ενώ ως στόχο έχει το ασφαλές και ανώδυνο πέρασμα από το Δημοτικό, καταλήγει σε μπερδεμένες εντολές που συχνά αλληλοαναιρούνται από τους δύο γονείς… Στη μέση του κουβαριού φυσικά στέκεται πάντα το παιδί -μαθητής- παρατηρητής.

Στην πραγματικότητα οι γονείς αντιμετωπίζουν την επόμενη πίστα μετά το «φάε το φαγητό σου, αγάπη μου…» Κι έχει μεγάλη σημασία να καταλάβουν από πριν ότι το παιδί τους, που αντλεί ακόμα από κείνους τις βασικές πληροφορίες με τις οποίες σχηματίζει την αυτοεικόνα του, θα είναι ο μαθητής κι όχι εκείνοι…

Θα πάρω τα βουνά! Πάμε, Ντόλυ...

Διαβάζω την αναλυτική απάντηση του υπουργού μας στην κοινοβουλευτική ομάδα του Κ.Κ.Ε. και στο Σύλλογο Γονέων Μαθητών Περιφέρειας Αττικής.

γράφει η  Νάση Πετριτσοπούλου

Εν ολίγοις, τα συγχωνευμένα σχολεία λειτουργούν καλύτερα (απορώ πώς δεν το είχαμε σκεφτεί νωρίτερα!!!), 

μια τάξη νηπιαγωγείου και δημοτικού μπορεί να έχει και πάνω από 25 παιδιά, το λέει η σχετική υπουργική απόφαση του 2013 (προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός... αφού μπορεί, γιατί όχι;),

η τράπεζα θεμάτων δημοσιοποιήθηκε έγκαιρα και σε συνδυασμό με τη μείωση της ύλης κάλυψε μαθησιακά κενά και συνέβαλε στην ολοκληρωμένη μόρφωση των μαθητών (στ 'ορκίζομαι, να μη με λένε υπουργό παιδείας ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΕΙ ΚΑΝ ΘΕΜΑ ΑΙΦΝΙΔΙΑΣΜΟΥ), 

κι όσον αφορά την Ειδική Αγωγή, το σχέδιο νόμου τέθηκε σε διαβούλευση για 3 ολόκληρες εβδομάδες, σκοντάψαμε μεν στο ΑΣΕΠ λόγω γραφειοκρατίας -ατυχία-, αλλά κατά τα άλλα κάναμε ό,τι μπορούσαμε, τα υπόλοιπα εξαρτώνται από την ψήφιση του νόμου και τις διαθέσιμες πιστώσεις!!! (Ο θεός θα κολλήσει κάπου παρακάτω, ξέρει εκείνος).

Θα το πω στη δασκάλα!...

ή 
Όσα δεν μπορεί να ‘’αξιολογήσει’’

το παιχνίδι του αδύναμου κρίκου

γράφει η Νάση Πετριτσοπούλου

8:10 πμ Το κουδούνι χτυπάει.

Ένα παρδαλό σινάφι ηλικιών αλλάζει κατεύθυνση, συγκεντρώνεται, αποχωρεί, παραμένει ή  πιάνει την κουβεντούλα εκτός των τειχών.

Ο πρώτος τσακωμός της ημέρας έχει κάπου ξεσπάσει, συνήθως για την πρωτιά στη σειρά ή για την προσευχή.

Ανακοινώσεις, κήρυγμα, καθυστερημένες

αφίξεις, η καλημέρα δια στόματος διεύθυνσης και ο χρόνος για ένα λεπτό ακόμα θα κυλάει με το ανθρώπινο ρολόι.

Για ένα λεπτό όμως… Όταν η πόρτα κλείσει (και σε παρακαλώ, μην την ανοίξεις αυτοβούλως, έχω ήδη περάσει στη σφαίρα της υπέρβασης) ο χρόνος μετράει αλλιώς.

Για αρχή έχεις να κερδίσεις το πρώτο χαμόγελο για σήμερα κι αν είσαι σε φόρμα μαζί και το βλέμμα. Θα πεις ένα μικρό αστείο, θα θαυμάσεις μια καινούρια μπλούζα-  που τη φοράει το παιδί που δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί στο μάθημα κι όλοι του λένε να κάνει ησυχία-  θα αγγίξεις επιδοκιμαστικά τον ώμο της ντροπαλής σου μαθήτριας για να της δώσεις κουράγιο, θα πάρεις μια βαθιά ανάσα και θα βουτήξεις.

Στα βαθιά, πάντα εκεί τους συναντάς όλους.

Ο χρόνος, ο χώρος και το παλιό αεροδρόμιο

γράφει η Νάση Πετριτσοπούλου
 

Σχόλιο 1^ο

Κυριακή 6 Ιουλίου 2014
 

Πάλι νύχτα. Από το Διαδίκτυο ακούω «Το ποτάμι του χρόνου». Δεν με πειράζει ο χρόνος που περνάει, ίσα ίσα, με καθησυχάζει, το πιστεύεις; Χωρίς αυτόν άλλωστε η ζωή - που ως γνωστόν «δεν είναι κάτι που έχουμε, αλλά κάτι που… περνάει» - δε θα υπήρχε.

Ούτε ο ύπνος με πειράζει. Δεν είναι χαμένος, αλλά γόνιμος, πολύτιμος χρόνος, μήτρα ονείρων και εμπειριών άλλων σεναρίων από αυτά που γράφουμε στον ξύπνιο μας, μα δικών μας και πάλι.

Αυτό που με επαναστατεί είναι η ιδέα ενός χρόνου ΞΕΝΟΥ, αποκομμένου από την κλωστή του κύκλου της ζωής μας, του  ν ε κ ρ ο ύ  χρόνου.

Κοιτάζω τον καθρέφτη και τον γιο μου…. Πώς θα είμαστε σε 99 χρόνια από τώρα;

Αστεία ερώτηση μου λες και με κοιτάς με το φόβο της τρέλας…

Κι όμως, ο κ.Λάμδα είπε ότι σε 99 χρόνια η γη του παλιού αεροδρομίου θα είναι πάλι δική μας…

Τι νόημα, αναρωτιέμαι, έχει μια τέτοια επισήμανση;

Υπολογίζω στα γρήγορα… σε 99 χρόνια από τώρα θα είμαι 142 χρονών, η κόρη μου 119 και ο γιος μου μόλις 110!

 

Ακόμα (και για να έχει νόημα η επιστροφή) η έκταση που θα αξιοποιήσει ο κ. Λάμδα θα γκρεμιστεί και θα ξαναγίνει πέτρα και χώμα!

Σε 99 χρόνια λοιπόν οι πολυτελείς κατοικίες, τα ξενοδοχειακά συγκροτήματα με τα καζίνο και τα γήπεδα του γκολφ, οι μαρίνες και τα τζετ θα διπλωθούν ωραία σαν τραπεζομάντιλα και θα μετακομίσουν για να απλωθούν αλλού…

Ο χρόνος και ο χώρος θα είναι πάλι δικά μας στο παλιό αεροδρόμιο που δε θα λέγεται έτσι πια και που ούτε εμείς θα είμαστε εκεί για να μας τα επιστρέψει ο κ. Λάμδα… που ούτε κι αυτός θα είναι…

Δεν πειράζει, καλή καρδιά!

Κάποιοι κάπου θα είναι σε 99 χρόνια από τώρα και θα γελάνε με το ωραίο ανέκδοτο του χρόνου, του χώρου και του παραλόγου…

Υ.Γ. Ήταν το πρώτο σχόλιο πάνω στο θέμα του παλιού αεροδρομίου, με αφορμή την παρουσίαση της πρότασης της lamda development. Σύντομα το 2^ο.

Σημ. 1 Το ποτάμι του χρόνου ανήκει στον Σταύρο Λάντσια.

Σημ. 2 Το σχόλιο για τη ζωή ανήκει στη Σιμόν ντε Μπoβουάρ, Γαλλίδα συγγραφέα, φιλόσοφο και φεμινίστρια. 

Πηγή : εδώ στο νότο

Αναδημοσιεύσεις :

Άνεμος Αντίστασης

Η ΣΦΗΚΑ 

ΓΛΥΦΑΔΑ WEB