Το δίκιο είναι ζόρικο πολύ...

γράφει ο Θανάσης Καρτερός

Το προσέξατε κι εσείς ή εγώ είμαι καχύποπτος λόγω πολιτικώς ύποπτου παρελθόντος; Σαν να χάθηκαν οι επικοινωνιακές πιένες της χρυσής εποχής, όταν η πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς έλαμπε κάτω από το φως του έρωτα και της προσδοκίας.

Όταν μέγα πλήθος αριστερών και νεοαριστερών, επωνύμων και νεοεπωνύμων, επαλήθευε τον στίχο του Σαββόπουλου: «Τώρα κοκορεύεσαι επάνω στον εξώστη, και μιλάς στο πόπολο σαν τον ναυαγοσώστη». Και όταν καμιά επίκριση, δημοσιογραφική, κομματική ή πρωθυπουργική, δεν μπορούσε να συμμαζέψει τις παρεμβάσεις -και τις συνακόλουθες πατάτες- επί παντός θέματος και αναθέματος.

Εμείς, αυτοί και ο Μουζάλας

του Θανάση Καρτερού

Για τον Σπίγκελ των "Financial Times" είναι «ένας από τους πιο αξιοσέβαστους διεθνώς υπουργούς». Για τον Θεσσαλονίκης Μπουτάρη είναι ο άνθρωπος που «γίνεται κομμάτια» για τους πρόσφυγες.

Για τον πολύ κόσμο είναι ένας υπουργός σοβαρός, λιγόλογος, εργατικός, αφοσιωμένος στη δουλειά του, στην οποία έχει προσδώσει ένα ξεκάθαρο ανθρωπιστικό νόημα.

Για τους αριστερούς, όμως, αγαπητοί σύντροφοι της κυβέρνησης, ο Μουζάλας δεν είναι απλώς ένας καλός υπουργός. Είναι ένας υπουργός από άλλο ανέκδοτο. Και ο Θεός ξέρει πόσο ανάγκη έχουμε τέτοιους ανθρώπους.

Πάμε Κυριάκο, μπας και...

του Θανάση Καρτερού

Το Ποτάμι είναι στα πρόθυρα νευρικής κρίσης - μια σειρά από βουλευτές του δεν κλείνουν απλώς το μάτι, αλλά ραντεβού με τον Μητσοτάκη, και το όλον κόμμα ρυμουλκείται προς τα κει.

Το ΠΑΣΟΚ είναι εν τω μέσω νευρικής κρίσης - ο Γρηγοράκος διεγράφη για άσεμνες πράξεις με τον Μητσοτάκη και οι λεγάμενοι βενιζελικοί φλερτάρουν πίσω από τον σοσιαλιστικό φερετζέ μαζί του.

Έτσι που να δίνεται η εντύπωση ότι η χιλιοφίλητη και χιλιοπαινεμένη Κεντροαριστερά παραπατάει και σκουντουφλάει. Για τα μάτια του Κυριάκου!

Οι μυϊκοί πόνοι της Δικαιοσύνης

γράφει ο Θανάσης Καρτερός

Η κυρία είναι (ήταν;) πρόεδρος του τριμελούς εφετείου κακουργημάτων του Πειραιά, που επρόκειτο να δικάσει την πολύκροτη υπόθεση μεταφοράς 2 τόνων ηρωίνης από το πλοίο Noor 1.

Και ενώ η δίκη αρχίζει την ερχόμενη Τρίτη, ώ του θαύματος, η πρόεδρος παραιτήθηκε, επικαλούμενη προσωπικό κώλυμα. Πρόβλημα υγείας πιο συγκεκριμένα. Μυϊκούς πόνους, ακόμα πιο συγκεκριμένα, αν πιστέψουμε τις σχετικές πληροφορίες.

Καταλαβαίνετε ότι γίνεται άνω - κάτω η δίκη. Χαρούλες για τους κατηγορούμενος, πολλοί από τους οποίους σε περίπτωση αναβολής θα πάρουν την άγουσα για τα σπίτια τους.

Όχι και πέμπτη φάλαγγα!

γράφει ο Θανάσης Καρτερός

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ξέρει ότι η αλήθεια είναι πάντοτε επαναστατική. Δεν πρόκειται λοιπόν να ενοχληθεί αν πούμε την αλήθεια: Ο Ανδρέας Λοβέρδος ορθώς οργίστηκε όταν τον χαρακτήρισε στη Βουλή εκπρόσωπο κάποιας πέμπτης φάλαγγας.

Διότι τι είναι πέμπτη φάλαγγα; Εκείνοι που, ενώ οι τέσσερις φάλαγγες πολιορκούν φανερά τη χώρα, δρουν μυστικά πίσω από τις γραμμές των πολιορκημένων. Αναπαράγουν την εχθρική προπαγάνδα, υπονομεύουν το ηθικό, αποδιοργανώνουν την αντίσταση.

Ανήκει σε αυτή την κατηγορία ο Λοβέρδος; Ακόμα χειρότερα: Υπάρχει τέτοια -πολιτική- φάλαγγα στη σημερινή Ελλάδα; Να τους πεις δεύτερη φάλαγγα, εντάξει. Να τους πεις τρίτη, ή τέταρτη, πάει στα κομμάτια. Αλλά από πού κι ως πού πέμπτη;

Ασυγχώρητα νωρίς...

γράφει ο Θανάσης Καρτερός

Ας πάρουμε μια απόσταση ψυχραιμίας από όσα διαδραματίζονται μεταξύ Ελλάδας και δανειστών. Ή, αν θέλετε, μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας. Ποια είναι η γενική εικόνα;

Μετά τις πρώτες δύσκολες διαπραγματεύσεις, την πρώτη μάχη, μας έχουν ακόμα στο χέρι. Ελέγχουν ακόμα τη ροή του χρήματος. Μπορούν ακόμα να πιέζουν και να εκβιάζουν. Έχουν ακόμα το μαχαίρι στον λαιμό μας. Αυτή είναι αναμφισβήτητα η μισή αλήθεια.

Σ' αυτή τη μισή αλήθεια στρογγυλοκάθισε το μελανιασμένο από τις εκλογές κωλαράκι της η σοφία της υποταγής: Η κυβέρνηση ηττήθηκε, άφησε τα μεγάλα λόγια, προσγειώθηκε ανώμαλα, ζήτω ο ρεαλισμός.

Από αυτή τη μισή αλήθεια τσιμπολογάει χαμόγελα ο αετός του Σόιμπλε, κομπάζοντας ότι μας έχει ακόμα στα νύχια του. Και διηγώντας τα κλαιν ή οργίζονται πολλοί στην από δω μεριά, που κινούνται από τη λαχτάρα μιας νέας ελευθερίας.

Από την Αλλαγή στο Ανέκδοτο

γράφει ο Θανάσης Καρτερός

"Από τον Ανένδοτο στην Αλλαγή" ήταν ο τίτλος της έκθεσης στο Ζάππειο. Κι "από την Αλλαγή στο Ανέκδοτο" - έτσι θα έπρεπε να συμπληρωθεί μετά τα διαμειφθέντα ο τίτλος της έκθεσης. Στην οποία ηρωικές φωτογραφίες παρελθόντων ετών και εξίσου ηρωικά πρωτοσέλιδα παρελθούσας δόξας στήθηκαν άρον - άρον, δήθεν για τα σαράντα χρόνια του ΠΑΣΟΚ. Άλλος όμως ήταν ο λόγος, όπως φάνηκε από την αρχή της ουδόλως σεμνής τελετής: Να δείξουν, να αναδείξουν και να αποδείξουν ότι το ΠΑΣΟΚ παραμένει ιδιοκτησία, τιμάριο, λατιφούντιο, των κληρονόμων του Ανδρέα.

Εξ ου και ο Γιώργος αποθεώθηκε από τους ειδικούς σε αποθεώσεις του είδους. Αλλά όλα κι όλα. Και ο υπόδικος Παπακωνσταντίνου το έλαβε το ζωηρό του χειροκρότημα, ως ύποπτος απιστίας στην υπηρεσία, αλλά πιστός στον Γιώργο προφανώς. Όπως και οι αδελφοί Νίκος και Αντρίκος μετά των συζύγων τους, ως εξ αίματος Παπανδρέου αυτοί. Ενώ οι διακονούντες τον λόγο της σημερινής αληθείας του ΠΑΣΟΚ εισπράξανε τα επίχειρα της προδοσίας τους. Προδότες, μάλιστα. Έτσι τους ανέβαζαν και τους κατέβαζαν οι γιωργακικοί, εντελώς γιωργακισμένοι και εκτός εαυτού.

Μαμά, αυτός με βρίζει!

γράφει ο Θανάσης Καρτερός

Μπορεί να έχει κανείς όσες ενστάσεις θέλει για την πολιτική ευφυΐα του Δημήτρη Σταμάτη. Αλλά όχι και για την αφοσίωσή του στον πρωθυπουργό, ως αντ' αυτού του οποίου εμφανίστηκε στη Βουλή κατά τη συζήτηση του πολυνομοσχεδίου. Για να μας εξηγήσει με λόγια, στάση και ύφος Σαμαρά (Πώς το καταφέρνει αλήθεια τόσο καλά; Κάνει πρόβες ή του βγαίνει αυθόρμητα;), γιατί ο τελευταίος αρνείται να πατήσει το πόδι του στο κοινοβούλιο, ιδίως όταν είναι εκεί ο Τσίπρας.

Γιατί λοιπόν; Μα γιατί ο Τσίπρας δεν του φέρεται καλά. Δεν του μιλάει όπως πρέπει. Του μιλάει απρεπώς. Του επιτίθεται προσωπικώς. Υποβαθμίζει έτσι τον κοινοβουλευτικό διάλογο. Άρα ο Τσίπρας είναι εκείνος που προσβάλλει τον θεσμό του κοινοβουλίου και όχι ο Σαμαράς. Ο Σαμαράς αντίθετα τον υπερασπίζεται διά της απουσίας του. Και στέλνοντας στη θέση του διάφορους υπουργούς -και τον αντ' αυτού Σταμάτη- να βάλουν σε ένα παπούτσι τα δυο πόδια του ασεβούς προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ.

Έχετε ξανακούσει τέτοια γελοιότητα; Ποιος είστε κύριε; Μήπως είστε βασιλεύς, αυτοκράτωρ, εξ αίματος μονάρχης; Μήπως εκ του Θεού αντλείτε την εξουσία σας και άρα όποιος σηκώνει τα μάτια του επάνω σας αμαρτάνει; Γιατί αν δεν είστε όλα αυτά, αν από τη Βουλή και τον λαό αντλείτε την εξουσία σας, τότε στη Βουλή και στον λαό οφείλετε να δίνετε λόγο. Με σεμνότητα και ταπεινότητα. Κι αν τα παλιόπαιδα τα ατίθασα δεν σας φέρονται καλά, είναι υποχρέωσή σας να τα βάλετε στη θέση τους. Και να υπερασπιστείτε τους θεσμούς που η απουσία σας ευτελίζει.

Όπου βλέπεις ξύλο τρέχα

γράφει ο Θανάσης Καρτερός

Σαν έτοιμος από καιρό το ξεφούρνισε ο Γκίκας Χαρδούβελης στην πρώτη του εμφάνιση στη Βουλή: Το πολύ ξύλο το δημοσιονομικό το έχουμε φάει! Και: Τώρα έχουμε μπροστά μας μέτρα διαρθρωτικού χαρακτήρα, αλλά ο δρόμος δεν έχει τελειώσει, είμαστε σε δύσκολες στιγμές και πρέπει να τα δούμε όλα. Αυτά είπε ο διάδοχος του Γιάννη Στουρνάρα, παρουσιάζοντας στην επιτροπή της Βουλής το πολυνομοσχέδιο με τα προαπαιτούμενα.

Πάλι τα ίδια και τα ίδια, θα μου πεις. Διότι τα έχουμε ακούσει χίλιες φορές αυτά. Μόνο που επί Στουρνάρα είχαμε φάει το πιο πολύ βόδι, ενώ τώρα φάγαμε το πιο πολύ ξύλο. Το ερώτημα ωστόσο που πλανάται είναι: Τι ακριβώς εννοεί ο υπουργός όταν διαβεβαιώνει ότι φάγαμε το πιο πολύ ξύλο; Μένει κι άλλο να φάμε προφανώς - αλλά πόσο; Λίγο; Μερικές σφαλιάρες; Μερικές κλοτσιές; Αυτό δεν το διευκρινίζει. Όπως φυσικά δεν διευκρινίζει αν στο ξύλο που απομένει να φάμε υπολογίζει κι εκείνα που έχουν υπογραφεί μεν χθες, αλλά ισχύουν σήμερα και θα ισχύουν και αύριο. Αυτό θεωρείται ξυλοδαρμός τετελεσμένος άμα τη υπογραφή της συγκυβέρνησης ή μετράει από τη στιγμή που πέφτουν οι κρύες;

Όρνια ή μνημόρνια;

γράφει ο Θανάσης Καρτερός

Στώμεν καλώς! Αυτό ήταν το μήνυμα από τη νέα περιπέτεια της Αργεντινής αν πιστέψουμε το παρδαλό σύνολο του ελληνικού μνημονιακού κόσμου -και υποκόσμου. Κυβέρνηση, Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, πολιτικοί, τηλεοπτικοί, το σοβαρό "Βήμα", οι λαϊκές απογευματινές και, φυσικά, ο Άδωνις και η Σοφία, μετέφρασαν αμέσως στα ελληνικά αυτό που υποτίθεται ότι διδάσκει το πάθημα των "καημένων" των Αργεντινών: Όποιος δεν κάθεται καλά τον τρών' τα όρνια.

Το ίδιο μήνυμα, αν θυμάστε, μας έχει σταλεί από την Κύπρο, από τη Λιβύη, από τη Συρία, από την Ουκρανία. Όλες οι χώρες που ταλαιπωρούνται είτε από τους δανειστές, είτε από την αστάθεια και τους πολέμους, είτε από τον ιό Έμπολα, λαμβάνουν τον κόπο να μας στείλουν το ίδιο μήνυμα. Τόμοι ολόκληροι έχουν γραφεί από τους εγχώριους αναλυτές, για να μας υποδείξουν ποια στάση σώματος και πνεύματος, ποια στάση εθνικής ταπεινότητας, ποια στάση κοινωνικής υπομονής, ποια στάση πολιτικής υποταγής απαιτούνται για να μην πάθουμε χειρότερα.

Είσαι κομμουνιστογενής ρε;

γράφει ο Καρτερός Θανάσης

Άνευ προηγουμένου πολιτικάντικη, λαϊκίστικη

και τυχοδιωκτική πολιτική.

Έτσι χαρακτηρίζει το ΠΑΣΟΚ

του Βενιζέλου την πρωτοβουλία

του ΣΥΡΙΖΑ για δημοψήφισμα

με θέμα το μέλλον της ΔΕΗ.

Και εντυπωσιάζει η όσμωση του ελάσσονος κυβερνητικού εταίρου με το μείζον δεξιό αφεντικό.

Δεν συμφωνούν πια μόνο στα έργα -και τι έργα!-, αλλά και στα λόγια, στις λέξεις, στα σημεία στίξης.

Ο γλωσσοπλάστης Βενιζέλος έφτασε να αντιγράφει

τον Σαμαρά και τη μονταζιέρα του ακόμα και στους χαρακτηρισμούς για την Αριστερά.

Προσθέτει όμως και κάτι στην κυβερνητική προπαγάνδα το ΠΑΣΟΚ. Μην του φάμε το δίκιο: Για να καταφέρουν να πάρουν μαζί τους τις ψήφους του ΚΚΕ, είναι αναγκασμένοι (και σύμφωνα με τις ανακοινώσεις τους και τις ορθές επαναλήψεις αυτό κάνουν) να υιοθετήσουν την καθολική αντιευρωπαϊκή στάση του ΚΚΕ κατά της απελευθέρωσης της αγοράς ενέργειας. Ήρθε η ώρα επομένως ο ΣΥΡΙΖΑ να πάρει την μεγάλη απόφαση: Τελικά είναι ένα κομμουνιστογενές κόμμα παλαιάς κοπής ή ένα ευρωπαϊκό κόμμα , όπως υποστηρίζει ο κ. Τσίπρας όταν συναντά τον Πρόεδρο της ΕΚΤ;