Τα βαρίδια του ΣΥΡΙΖΑ

γράφει ο Νάσος Ηλιόπουλος

Ο αντίπαλος μας πήρε στα σοβαρά. Πίστεψε δηλαδή ότι όντως αποτελούμε συστημικό κίνδυνο. Όχι με όρους οικονομικούς, αλλά με όρους πολιτικούς.

Μας αντιμετώπισαν ως απειλή για την ηγεμονία του νεοφιλελεύθερου παραδείγματος. Ως το παράδειγμα που έπρεπε να τσακιστεί, έτσι ώστε μαζί μ' αυτό να τσακιστεί και κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης, κάθε ελπίδα ανατροπής σε όλη την Ευρώπη.

Εμείς δεν πήραμε τον εαυτό μας στα σοβαρά. Δεν οργανωθήκαμε ποτέ για πραγματική μάχη. Το βασικό σημείο της στρατηγικής που μας έφερε εδώ ήταν η ευκολία με την οποία ολόκληρη η δουλειά μας στήθηκε πάνω στο πιο καλό από τα καλά σενάρια:

Την εξουσία την έχει αυτός που μπορεί να αποφασίζει τη στιγμή της κρίσης

γράφει ο Νάσος Ηλιόπουλος *

Πριν από μερικές εβδομάδες, η κ. Μιράντα Ξαφά, γνωστό στέλεχος του ΔΝΤ, είχε τραβήξει πάνω της τα φώτα της δημοσιότητας.

Αφορμή ήταν η δήλωσή της ότι δεν εμπιστεύεται την ελληνική κυβέρνηση και γι' αυτό έχει μεταφέρει το σύνολο των χρημάτων της σε τράπεζες του εξωτερικού. Στην ίδια δήλωση είχε επίσης αναφέρει ότι το βασικό πρόβλημα της νέας κυβέρνησης είναι ότι «μιλάει για αναδιανομή».

Για να μην είμαστε όμως άδικοι, χρειάζεται να τονίσουμε ότι ο κόσμος που εκπροσωπεί η κ. Ξαφά έχει πρόβλημα με την αναδιανομή μόνο στον βαθμό που αυτή σχετίζεται με την κοινωνική δικαιοσύνη. Όσο η αναδιανομή συντελείται με όρους που συμβάλλουν στην όξυνση των ανισοτήτων, όλα πάνε βάση σχεδίου και, απ' ό,τι φαίνεται, μέσα στην κρίση το σχέδιο λειτούργησε μια χαρά.

Η επιστροφή της πολιτικής

γράφει ο Νάσος Ηλιόπουλος *

Μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι του νεοφιλελευθερισμού, τότε που φαινόταν κυριολεκτικά ανίκητος, σε μια ξεχασμένη γωνία του πλανήτη κάποιοι επέλεξαν να ανάψουν μία φλόγα.

Ήταν πρωτοχρονιά του 1994 όταν η εξέγερση των Ζαπατίστας θύμιζε σε όλο τον κόσμο ότι η ιστορία δεν έχει τελειώσει.

Κάπου στις ΗΠΑ ένας ανώνυμος δημιούργησε μια ιστοσελίδα στο διαδίκτυο και μέσα από αυτή άρχισε να διακινεί υλικό των Ζαπατίστας. Οι Ζαπατίστας ποτέ δεν έμαθαν ποιος ήταν ο ανώνυμος που τους βοήθησε στο πρώτο τους κυβερνοαντάρτικο. Έτσι τον αποκαλούνε απλά «αυτός».

Ένα παράδειγμα των ανθρώπων που θέλουν να αγωνίζονται με ανιδιοτέλεια χωρίς να ζητάνε τίποτα, «χωρίς να το κάνουν θέμα» όπως οι ίδιοι οι Ζαπατίστας θέλουν να λένε.

Οι άνθρωποι της ανιδιοτέλειας, αυτοί και αυτές που παλεύουν για μια μεγάλη ή μικρή συλλογική υπόθεση «χωρίς να το κάνουν θέμα» ήταν πάντα και είναι και σήμερα το στήριγμα κάθε συλλογικότητας της αριστεράς. Ήταν πάντα και είναι και σήμερα αυτοί και αυτές που αναγκάζουν την ιστορία να παίρνει σημαντικές στροφές και να ξαφνιάζει όσους είχαν βολευτεί στα προκαθορισμένα θεωρητικά τους σχήματα και στις βολικές τους νομοτέλειες.