Γεια σου Αντώνη φαφλατά!

γράφει ο πιτσιρίκος

Μιλώντας στο συνέδριο του Economist, ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς είπε πως ο ΣΥΡΙΖΑ πηγαίνει χέρι-χέρι με την Χρυσή Αυγή. Βέβαια, ο ΣΥΡΙΖΑ -ακόμα και να το ήθελε- δεν μπορεί να πάει χέρι-χέρι με την Χρυσή Αυγή, γιατί η Χρυσή Αυγή είναι αγκαλιά με την ακροδεξιά ομάδα

του Αντώνη Σαμαρά.

Ο Αντώνης Σαμαράς, ο πρωθυπουργός που υιοθέτησε την ατζέντα της Χρυσής Αυγής, ο πρωθυπουργός με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και την «ανακατάληψη των πόλεων», κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ πως πάει χέρι-χέρι με την Χρυσή Αυγή.
 
Έχουν περάσει μόλις τρεις μήνες από την δημοσιοποίηση του βίντεο με την στιχομυθία που είχε ο Ηλίας Κασιδιάρης με τον Παναγιώτη Μπαλτάκο, το δεξί χέρι του Αντώνη Σαμαρά και στενό συνεργάτη του επί 40 χρόνια.

Όταν έκλαψε η πλατεία

 

έγραψε η στις 29 Ιουνίου

...και το αναδημοσιεύω - με μεγάλη καθυστέρηση ομολογώ - από το stokokkino.gr.
Αν το διαβάσετε πιστεύω ότι θα συμφωνήσετε πως άξιζε τον κόπο, για τουλάχιστον δυο λόγους :
1. γιατί είθισται οι θεωρούμενοι νικητές να θέλουν να ξαναγράψουν την ιστορία και
2. γιατί πάντα υπάρχει εκείνη η (σεχταριστική) Αριστερά που βγάζει τα συμπεράσματά της από τον τρόπο που η ίδια στάθηκε απέναντι στα γεγονότα. Δ.Β.

Τρία χρόνια πλατεία Συντάγματος: Μας φοβήθηκαν, μας έπνιξαν.


Ήταν σαν σήμερα, με λίγο περισσότερη ζέστη. 29 Ιουνίου 2011. Από την προηγούμενη μέρα είχαν δείξει τις προθέσεις τους. Να καταπνίξουν με οποιοδήποτε μέσο, με όποιο κόστος τις χιλιάδες λαού που κατέκλυσαν την πλατεία Συντάγματος.

'Ένα διήμερο άγριας καταστολής. Κόλαση. Άνθρωποι που μετρούσαν λεπτό το λεπτό, με αγωνία, με οργή: θα το περάσουν το μεσοπρόθεσμο; Ψήφο τη ψήφο, το καρδιοχτύπι, μήπως έχουμε διαρροές και δεν ψηφιστεί, μήπως αυτή τη φορά δεν πάνε χαράμι τα δάκρυα από τα χημικά, ο πόνος κι ο θυμός από το αναίτιο ξύλο. Μήπως αυτή τη φορά νικήσουμε. Το μεσοπρόθεσμο πέρασε. Κι αυτό ίσως τότε φάνηκε σαν ήττα του κινήματος. Τρία χρόνια μετά μπορείς όμως να πεις : Μας φοβήθηκαν. Και μας έπνιξαν. Και τελικά τίποτα δεν πήγε χαμένο.

AKOY ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ

γράφει ο Κώστας Ζυρίνης

Και τώρα ανθρωπάκο της διπλανής πόρτας, άκου:

Σ' ακούω να κλαψουρίζεις σαν μωρή παρθένα, όπου βρεθείς κι όπου σταθείς. “Ήταν ανάγκη να χτυπήσει και μένα η Κρίση”; Έλα ντε! Ήταν ανάγκη; Και σένα; Καλά τους άλλους -τι σε νοιάζει για τους άλλους;- αλλά και σένα; Κι εσένα με τα τόσα “κονέ”, γαμώτο;

Το ξέρω πως είσαι “καλός οικογενειάρχης” και πως ποτέ δεν έκλεψες -όπως οι αγοραίοι διαρρήκτες- ποτέ δε λάδωσες -πλην “εξαιρετικών” περιστάσεων και ποτέ (λέμε τώρα)- ποτέ δεν πούλησες την ψήφο σου στον κουμπάρο πολιτευτή για να βολέψει το γιο σου. Ποτέ! Εσύ ποτέ! Οι “άλλοι” τα κάνουν αυτά. Ε, κι αν το 'κανες κάπου κάπου, ήταν “μια θυσία ενός πατέρα προς τα παιδιά του”. Γι αυτό υπάρχουν οι πατεράδες εξ άλλου. Για να βολεύουν τα δικά τους παιδιά. Μη γίνουν κλεφτρόνια, νταβατζήδες ή -ακόμη χειρότερο- μη γίνουν κουμμουνιστές! Και τα παιδιά των άλλων; Α, όλα κι όλα, δεν σε αφορά, δεν είναι δική σου δουλειά, ας πρόσεχαν.

Το Σύστημα φταίει. Το “Σύστημα”! Και ποιος φταίει για το “σύστημα”; Ποιος και τι είναι το “σύστημα”; Εσύ δεν είσαι μέσα σ' αυτό, σαν γρανάζι, σαν ιμάντας μετάδοσης, σαν στυλοβάτης; Εσύ δεν ψηφίζεις ανελλιπώς τον “κουμπάρο” για να διορίσει το γιο σου; Αλλιώς πώς θα καταντούσε ο κανακάρης σου; Κλεφτρόνι; Νταβατζής; Κομμουνιστής; Ε, πώς;

Το παρελθόν είναι εδώ... Απομένει να ενωθεί για να σωθεί ;

γράφει ο Δημήτρης Βάσσιος

Με ανοιχτή επιστολή ο δήμαρχος Ηλιούπολης κ. Βαλασόπουλος καλεί τους άλλους εκλεγμένους δημάρχους να συνταχθούν στην ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς... Λίγες μέρες μετά τις εκλογές

και την οριακή επανεκλογή του ίδιου ως "ανεξάρτητου".

Η απογοήτευσή του είναι εμφανής όταν αναφέρεται στις μέχρι τώρα προσπάθειες ανασυγκρότησης της κεντροαριστεράς, του πολιτικού χώρου που μας έβαλε στα μνημόνια : "Κόμματα, κινήσεις, ομάδες προβληματισμού με καλή πρόθεση, με αγωνία για το μέλλον της χώρας..., δεν μπόρεσαν μέχρι σήμερα την αγωνία, το ενδιαφέρον και το πολιτικό τους όραμα να το κάνουν αγωνία, ενδιαφέρον και όραμα της κοινωνίας. Ίσως γιατί δεν είναι πειστικοί. Ίσως γιατί είναι πολύ θεωρητικοί. Σίγουρα όμως γιατί είναι μακριά από την κοινωνία. Μακριά από το λαό...".

 

"Πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε 5, δεν είμαστε 8, δεν είμαστε 58, δεν είμαστε 75" αναφωνεί με αισιοδοξία ο κ. Βαλασόπουλος και δικαίως αφού ο ίδιος κατάφερε να επανεκλεγεί για μερικές εκατοντάδες ψήφους έναντι του κ. Κοκοτίνη.

 

"Το κοινωνικό έρεισμα που κατέγραψε ο χώρος της κεντροαριστεράς στην Αυτοδιοίκηση... είναι μια σταθερή και υγιής βάση για την εκκίνηση και στήριξη του νέου εγχειρήματος" κι αυτό καταδεικνύεται με σαφήνεια, καθώς "εκλέγονται περισσότεροι από 100 Δήμαρχοι προερχόμενοι από τον χώρο αυτό", υποστηρίζει ο κ. δήμαρχος.

Δεν θα λέγαμε ότι έχει άδικο στις γενικές διαπιστώσεις ο κ. Βαλασόπουλος :

Ο χρόνος, ο χώρος και το παλιό αεροδρόμιο

γράφει η Νάση Πετριτσοπούλου
 

Σχόλιο 1^ο

Κυριακή 6 Ιουλίου 2014
 

Πάλι νύχτα. Από το Διαδίκτυο ακούω «Το ποτάμι του χρόνου». Δεν με πειράζει ο χρόνος που περνάει, ίσα ίσα, με καθησυχάζει, το πιστεύεις; Χωρίς αυτόν άλλωστε η ζωή - που ως γνωστόν «δεν είναι κάτι που έχουμε, αλλά κάτι που… περνάει» - δε θα υπήρχε.

Ούτε ο ύπνος με πειράζει. Δεν είναι χαμένος, αλλά γόνιμος, πολύτιμος χρόνος, μήτρα ονείρων και εμπειριών άλλων σεναρίων από αυτά που γράφουμε στον ξύπνιο μας, μα δικών μας και πάλι.

Αυτό που με επαναστατεί είναι η ιδέα ενός χρόνου ΞΕΝΟΥ, αποκομμένου από την κλωστή του κύκλου της ζωής μας, του  ν ε κ ρ ο ύ  χρόνου.

Κοιτάζω τον καθρέφτη και τον γιο μου…. Πώς θα είμαστε σε 99 χρόνια από τώρα;

Αστεία ερώτηση μου λες και με κοιτάς με το φόβο της τρέλας…

Κι όμως, ο κ.Λάμδα είπε ότι σε 99 χρόνια η γη του παλιού αεροδρομίου θα είναι πάλι δική μας…

Τι νόημα, αναρωτιέμαι, έχει μια τέτοια επισήμανση;

Υπολογίζω στα γρήγορα… σε 99 χρόνια από τώρα θα είμαι 142 χρονών, η κόρη μου 119 και ο γιος μου μόλις 110!

 

Ακόμα (και για να έχει νόημα η επιστροφή) η έκταση που θα αξιοποιήσει ο κ. Λάμδα θα γκρεμιστεί και θα ξαναγίνει πέτρα και χώμα!

Σε 99 χρόνια λοιπόν οι πολυτελείς κατοικίες, τα ξενοδοχειακά συγκροτήματα με τα καζίνο και τα γήπεδα του γκολφ, οι μαρίνες και τα τζετ θα διπλωθούν ωραία σαν τραπεζομάντιλα και θα μετακομίσουν για να απλωθούν αλλού…

Ο χρόνος και ο χώρος θα είναι πάλι δικά μας στο παλιό αεροδρόμιο που δε θα λέγεται έτσι πια και που ούτε εμείς θα είμαστε εκεί για να μας τα επιστρέψει ο κ. Λάμδα… που ούτε κι αυτός θα είναι…

Δεν πειράζει, καλή καρδιά!

Κάποιοι κάπου θα είναι σε 99 χρόνια από τώρα και θα γελάνε με το ωραίο ανέκδοτο του χρόνου, του χώρου και του παραλόγου…

Υ.Γ. Ήταν το πρώτο σχόλιο πάνω στο θέμα του παλιού αεροδρομίου, με αφορμή την παρουσίαση της πρότασης της lamda development. Σύντομα το 2^ο.

Σημ. 1 Το ποτάμι του χρόνου ανήκει στον Σταύρο Λάντσια.

Σημ. 2 Το σχόλιο για τη ζωή ανήκει στη Σιμόν ντε Μπoβουάρ, Γαλλίδα συγγραφέα, φιλόσοφο και φεμινίστρια. 

Πηγή : εδώ στο νότο

Αναδημοσιεύσεις :

Άνεμος Αντίστασης

Η ΣΦΗΚΑ 

ΓΛΥΦΑΔΑ WEB

Είσαι κομμουνιστογενής ρε;

γράφει ο Καρτερός Θανάσης

Άνευ προηγουμένου πολιτικάντικη, λαϊκίστικη

και τυχοδιωκτική πολιτική.

Έτσι χαρακτηρίζει το ΠΑΣΟΚ

του Βενιζέλου την πρωτοβουλία

του ΣΥΡΙΖΑ για δημοψήφισμα

με θέμα το μέλλον της ΔΕΗ.

Και εντυπωσιάζει η όσμωση του ελάσσονος κυβερνητικού εταίρου με το μείζον δεξιό αφεντικό.

Δεν συμφωνούν πια μόνο στα έργα -και τι έργα!-, αλλά και στα λόγια, στις λέξεις, στα σημεία στίξης.

Ο γλωσσοπλάστης Βενιζέλος έφτασε να αντιγράφει

τον Σαμαρά και τη μονταζιέρα του ακόμα και στους χαρακτηρισμούς για την Αριστερά.

Προσθέτει όμως και κάτι στην κυβερνητική προπαγάνδα το ΠΑΣΟΚ. Μην του φάμε το δίκιο: Για να καταφέρουν να πάρουν μαζί τους τις ψήφους του ΚΚΕ, είναι αναγκασμένοι (και σύμφωνα με τις ανακοινώσεις τους και τις ορθές επαναλήψεις αυτό κάνουν) να υιοθετήσουν την καθολική αντιευρωπαϊκή στάση του ΚΚΕ κατά της απελευθέρωσης της αγοράς ενέργειας. Ήρθε η ώρα επομένως ο ΣΥΡΙΖΑ να πάρει την μεγάλη απόφαση: Τελικά είναι ένα κομμουνιστογενές κόμμα παλαιάς κοπής ή ένα ευρωπαϊκό κόμμα , όπως υποστηρίζει ο κ. Τσίπρας όταν συναντά τον Πρόεδρο της ΕΚΤ;

«Αν είχαμε ένα παιδί» ή περί Συμμαχιών

γράφει η Πολίτη Τζίνα

Στην πολιτική πρέπει να ξεκινάμε από αυτό που υπάρχει και όχι από αυτό που ευχόμαστε να γίνει ή θα γίνει κάποτε.ⁱ Λ. Τρότσκι.

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας γέρος και μια γριά και, όπως καθόντουσαν ένα βράδυ, λέει ο γέρος: «Για σκέψου, γριά μου, αν είχαμε ένα παιδί και το λέγανε Γιάννη, και το στέλναμε στο κατώι να φέρει κρασί, και γλιστρούσε στα σκαλιά, και έπεφτε κι έσπαγε το κεφάλι του, και πέθαινε, τι θα γινόμασταν εμείς;» Βάζει τα κλάματα η γριά κι αρχίζει να μαλλιοτραβιέται, αρχίζει κι ο γέρος τον θρήνο και τα στηθοκοπήματα.

Αυτό το διδακτικό αφήγημα, που το άκουγα στα παιδικά μου χρόνια, μου ήρθε έξαφνα στη μνήμη καθώς παρακολουθούσα ως ακροάτρια τις εργασίες της πρόσφατης Κ.Ε. του κόμματός μας. Οι θέσεις που εξέφραζαν ορισμένοι σύντροφοι και συντρόφισσες κατέληγαν στο προφητικό συμπέρασμα ότι εάν η Κεντρική Επιτροπή αποφάσιζε, χάριν της κυβερνητικής προοπτικής και «της πρωθυπουργικής καρέκλας»,ⁱⁱ να επιδιώξει ο ΣΥΡΙΖΑ συμμαχίες, πέραν των αριστερών δυνάμεων, με το υπό κατασκευήν ως την παρούσα στιγμή κόμμα-bricollageⁱⁱⁱ που αυτοπροσδιορίζεται ως «Κεντροαριστερά», καθώς και με τυχάρπαστους μνημονιακούς που όψιμα «μετανόησαν», τότε θα γλιστρούσε προς την «ενσωμάτωση» με το σάπιο οικονομικό και πολιτικό σύστημα, θα μεταλλασσόταν σε μη αριστερό μόρφωμα και θα κατρακυλούσε προς την ανυπαρξία.

Γαβριήλ, εμένα εκβιάζουν

γράφει η Φωτεινή Λαμπρίδη

Οι μαφιόζοι της ενημέρωσης και του ιδιότυπου παρακράτους δεν εκβιάζουν τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη τόσες μέρες. Δεν εκβιάζουν την Αριστερά. Εκβιάζουν εσένα, εμένα, το παιδί σου, τη μάνα σου, τον κολλητό σου.

Το τι δουλειά κάνουν τι πρεσβεύουν και με ποιους συναλλάσσονται τα έχουν πει και τα έχουν γράψει άξιοι συνάδελφοι οπότε δεν έχω να προσθέσω κάτι εγώ, αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στις έρευνες του Ιού της Ελευθεροτυπίας (εδώ). Αρκεί να θυμηθεί κανείς τις περιπτώσεις ανθρώπων που στοχοποιήθηκαν, εκβιάστηκαν, λοιδορήθηκαν από τους ιεροεξεταστές και δεν αποκαταστάθηκε ποτέ το δίκιο τους - έστω κι αν κέρδισαν τις μηνύσεις εναντίον τους.

Εν μέσω μιας τραγικής κρίσης ποντάρουν στο κοινό της κλειδαρότρυπας, στα πιο φτηνά αντανακλαστικά της ανθρώπινης ύπαρξης. Είναι λογικό θα σκεφτεί κανείς όταν οι δείκτες της εποχής δείχνουν μεσαίωνα να βαράνε οι ορχήστρες την ανάλογη μουσική. Μη βιάζεσαι όμως σου’ χω και καλά νέα.

Το ερώτημα είναι ποια Αριστερά;

Του Ευτύχη Μπιτσάκη*

Και τώρα, τι; Αλλά η Αριστερά δεν είναι ακόμα πρώτη δύναμη. Οταν γίνει, θα τεθεί το ερώτημα. Ομως: Ποια Αριστερά; Κατά την ηγεσία του ΚΚΕ, Αριστερά είναι μόνο το ΚΚΕ. Για κάθε σοβαρό πολίτη, αντίθετα, Αριστερά είναι, παρά τις διαφορές τους, διαφορές κουλτούρας, τακτικής, στρατηγικής, ακόμα και διαφορές κοσμοθεωρητικών αντιλήψεων, όλες οι οργανώσεις οι οποίες θέτουν ως στρατηγικό στόχο τον σοσιαλισμό. Δηλαδή, το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι οργανώσεις της λεγόμενης «εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς». (Αλήθεια, αν οι οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς υπερβούν τις καταγωγικές αγκυλώσεις τους, αυτοδιαλυθούν και ενωθούν, με πιθανότητα τότε να μπουν στη Βουλή και να πάνε και στην Ευρωβουλή, αν λοιπόν μπουν κ.λπ., τότε τι θα γίνει το «έξω».)

Αριστερά, πρώτη δύναμη. Αλλά αν η ηγεσία του ΚΚΕ επιμείνει να θεωρεί τον ΣΥΡΙΖΑ πρώτο εχθρό και αν η «εξωκοινοβουλευτική» Αριστερά επιμείνει στην άρνησή της, τότε το ερώτημα αφορά μόνο το πολύ πιθανό πρώτη δύναμη να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.

Και τότε: Κυβέρνηση «με κορμό» τον ΣΥΡΙΖΑ. Απέναντι: Κεφάλαιο, τράπεζες, Ε.Ε., ιδεολογικοί και κατασταλτικοί μηχανισμοί του κράτους, νεοναζί. Μαζί μ’ αυτούς και το ΚΚΕ;

Θα αντέξει τότε ο ΣΥΡΙΖΑ; Προετοιμάζεται ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά για να αντιμετωπίσει δεξιούς και αριστερούς εχθρούς; Δηλαδή ετοιμάζεται για κυβέρνηση και για δύναμη εξουσίας; Δεν ξέρω τα εσωτερικά του ΣΥΡΙΖΑ. Φοβάμαι όμως ότι δεν έχει συνειδητοποιήσει σε βάθος την ιστορική ευθύνη την οποία αναλαμβάνει σε μια τέτοια περίπτωση. Φοβάμαι ότι κατέχεται από μια νεανική αισιοδοξία.

Φασισμός και κλειδαρότρυπα

της Ευγενίας Λουπάκη

Οι έγκριτοι κοινωνικοί επιστήμονες που αναλύουν το φαινόμενο της ανόδου του νεοφασισμού στη χώρα μας, παρακαλούνται να λάβουν υπόψη τους και τα ακόλουθα:

Το 1987, κάποιος πούλησε σ’ έναν “δημοσιογράφο” γυμνές φωτογραφίες της Δήμητρας Λιάνη, τραβηγμένες σε κάποια παραλία, πολύ πριν αποκτήσει σχέση με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ο “δημοσιογράφος” αυτός πήγε να τις πουλήσει με τη σειρά του στον Α. Βουδούρη, εκδότη του Ελεύθερου Τύπου και επειδή αυτός φοβήθηκε, τις διοχέτευσε σε σκανδαλοθηρικό γερμανικό περιοδικό. Μόλις το περιοδικό τις δημοσίευσε, ο ίδιος που του τις είχε πασσάρει, παρουσίαζε τον “διεθνή διασυρμό” της χώρας μας, στο περιθωριακό κανάλι που είχε, ξεφυλλίζοντας το περιοδικό.

Αργότερα, ο “δημοσιογράφος” αυτός, έγραψε και βιβλίο με τίτλο “Η Λιάνη στηρίζει την Αλλαγή”, με εξώφυλλο μία απ’ αυτές τις φωτογραφίες, την πιο σκανδαλιστική. Πρόκειται για τον Γιώργο Καρατζαφέρη, μετέπειτα πρόεδρο του ΛΑΟΣ, που έγινε πολιτικός της κεντρικής σκηνής και κυβερνητικός εταίρος, με την αμέριστη συνδρομή των τηλεοπτικών καναλιών, που στελέχη του έγιναν υπουργοί της ΝΔ και της συγκυβέρνησης και που νεκραναστήθηκε πρόσφατα για να ξαναστηρίξει την εθνική προσπάθεια.

«Οι “μπράβοι” των 500 ευρώ χτύπησαν τις μανάδες μας»

της Ντίνας Δασκαλοπούλου

Ο 44χρονος γραμματέας του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, αρχιμανδρίτης Βασίλειος Βαρβέλης, συντάραξε το ελληνικό Διαδίκτυο με ένα κείμενό του για τις καθαρίστριες. Κάτι παραπάνω ξέρει άλλωστε, αφού -όπως αναφέρει- «η μάνα μου καθαρίστρια, εγώ παιδί κι ανίψι καθαριστριών».

Σίγουρα δεν είναι ο ιερωμένος που έχουμε συνηθίσει: μιλάει μια γλώσσα απλή και καθημερινή, έχει ταξική συνείδηση κι είναι ορκισμένος αντιφασίστας. Αν δεν γνωρίζεις τον αρχιμανδρίτη Βασίλειο Βαρβέλη, νομίζεις ότι πρόκειται μάλλον για ευφάνταστο τρολ. Ευτυχώς για όλους μας, ο 44χρονος γραμματέας του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας είναι υπαρκτό πρόσωπο. Από την Παρασκευή, ένα ποστάρισμά του για τις καθαρίστριες κάνει τον γύρο του Διαδικτύου.

Η παρέμβαση

«Η μάνα μου καθαρίστρια, εγώ παιδί κι ανίψι καθαριστριών. Ελαμπαν τα σπίτια που δούλευε 6 μέρες την εβδομάδα και την έβδομη, την Κυριακή, (στην “αργία” της), να καθαρίσει και το δικό μας το σπίτι κι εμάς, να μαγειρέψει ένα πιάτο ζεστό φαγητό, να πλύνει, να απλώσει, να σιδερώσει, να μας αγκαλιάσει και να ξεκουραστεί. Αυτή η μάνα μου!

Η νέα πρόκληση για τον ΣΥΡΙΖΑ

του Γαβριήλ Σακελλαρίδη*

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές είναι αδιαμφισβήτητα ένα ιστορικό γεγονός στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της Ελλάδας. Με τις πρόσφατες ευρωεκλογές μπορούμε να πούμε ότι ουσιαστικά ολοκληρώθηκε ένας πρώτος κύκλος, αυτός δηλαδή που ξεκίνησε το 2012: «o ΣΥΡΙΖΑ του 27%». Αυτό σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί «ταβάνι» για τα εκλογικά ποσοστά του κόμματος της ριζοσπαστική Αριστεράς. Είναι το «εν δυνάμει κατώφλι» για μια νέα περίοδο που ανοίγει από τις ευρωεκλογές και μέχρι τις εθνικές εκλογές και αποτελεί τη βάση για τον δεύτερο κύκλο, αυτόν του «ΣΥΡΙΖΑ της αυτοδυναμίας».

Δύο ερωτήματα ανοίγονται: Πρώτα από όλα, «γιατί αυτοδυναμία» και δεύτερον, «εντάξει, αυτοδυναμία, αλλά πώς;»

Στο πρώτο ερώτημα η απάντηση δεν υποκρύπτει ούτε την «αλαζονεία του πρώτου» ούτε μία κακώς εννοούμενη αυτάρκεια. Ομως μια αριστερή κυβέρνηση, για να υλοποιήσει το πρόγραμμά της, είναι θεμιτό να επιδιώκει να είναι αυτοδύναμη. Αυτό δεν σημαίνει ότι η συζήτηση περί των συμμαχιών κλείνει με την απάντηση «αυτοδυναμία». Ακόμα και μια αυτοδύναμη κυβέρνηση της Αριστεράς οφείλει να επιδιώξει ευρύτερες συμμαχίες –ακόμη και σε επιμέρους ζητήματα– στον βαθμό που αυτές ανταποκρίνονται σε προγραμματικές συμφωνίες.

Η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα είναι πιο κρίσιμη, γιατί ουσιαστικά απαντάει στο ερώτημα «με ποια στρατηγική ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αξιοποιήσει την παρακαταθήκη του πρώτου κύκλου». Και εδώ χρειάζεται ξεκάθαρη απάντηση, χωρίς αμφισημίες.

Ωραία. Και μετά;

γράφει ο Άγγελος Τσέκερης

 

Στις εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε μια καθαρή νίκη με τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες. Κέρδισε τη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας και πάλεψε στα ίσια για τον Δήμο της Αθήνας. Με το σπαθί του κέρδισε άλλη μία Περιφέρεια, και πάρα πολλούς δήμους στη Β' Αθηνών και σε ολόκληρη την Ελλάδα. Αυτό που δεν κατάφερε, είναι να πετύχει

ένα ποσοστό ανατροπής στις περιφερειακές εκλογές.

Από την πλευρά της, η κυβέρνηση πέτυχε δύο από τους στόχους της. Να χάσει με διαφορά θεωρητικά αναστρέψιμη και να αποφύγει την εκλογική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ. Με αυτά τα δεδομένα, και με τη βοήθεια των εξαιρετικά φιλικών καναλιών, κατάφερε να διαχειριστεί αξιοπρεπώς την ήττα της.

Από τον Μάιο του 2012, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επταπλασιάσει την εκλογική του δύναμη και δείχνει να τη σταθεροποιεί. Το 28% είναι άθλος, αλλά δεν συγκροτεί όρους καθαρής κοινωνικής πλειοψηφίας. Για να πετύχει τους στόχους του, είναι υποχρεωμένος να κάνει ένα δεύτερο ποσοτικό άλμα και αυτό μπορεί να το καταφέρει μόνο αντιμετωπίζοντας τις υποκειμενικές του αδυναμίες και βελτιώνοντας τα ποιοτικά του χαρακτηριστικά. Και μιλώντας για υποκειμενικές αδυναμίες, ο ΣΥΡΙΖΑ ξέρει πολύ καλά τι ακριβώς πρέπει να διορθώσει. Το πρόβλημα είναι ότι για να το κάνει πρέπει να διαταράξει τις πολύπλοκες εσωτερικές του ισορροπίες.

Ανοιχτή επιστολή κατά του φασισμού από τις κόρες του Απόστολου Σάντα

Μανώλης Γλέζος - Απόστολος Σάντας

Έχουν περάσει 73 χρόνια από τη νύχτα που ο Απόστολος Σάντας μαζί με τον Μανώλη Γλέζο κατέβασαν τη χιτλερική σημαία από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης. Με αφορμή την ημέρα, τρία χρόνια μετά τον θάνατο του Απ. Σάντα, οι κόρες του αγωνιστή στέλνουν ανοιχτή επιστολή κατά του φασισμού.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της επιστολής:

« 30 προς 31 Μαΐου 1941 υπεξαιρέθηκε η πολεμική σημαία της Βέρμαχτ, με το οικόσημο του Κάιζερ και τον μισητό αγκυλωτό σταυρό – την σβάστικα – από τον ιερό βράχο του Παρθενώνα. 

» 73 ολόκληρα χρόνια πέρασαν από τη νύχτα αυτή όπου οι δύο νέοι φίλοι τότε, και συναγωνιστές αργότερα, έκαναν την πρώτη αντιστασιακή πράξη με τέτοια συμβολική αξία σε ολόκληρη την Ευρώπη.

» Ναι, ομιλούμε για τον Απόστολο Σάντα, που δυστυχώς στις 30 Απριλίου 2011 έφυγε από τη ζωή και τον Μανώλη Γλέζο που συνεχίζει τον αγώνα. 

Μπαλτά στον Μπαλτάκο ή μπαλτά στο σύστημα ;

γράφει ο Δημήτρης Βάσσιος

Οι επίγονοι των γερμανοτσολιάδων και των δωσιλόγων δίνονται μεταξύ τους όπως κάποτε "έδιναν" τους αγωνιστές της αντίστασης στους ναζί κατακτητές...

Έκπληξη για τους ανυποψίαστους;... Ουδεμία έκπληξις για τους (έστω και ελάχιστα) υποψιασμένους - τους διαθέτοντες κοινό νου...

Η άκρη του σεντονιού (όπως είπε απόψε στην μεγάλη εκδήλωση του "ανω-κατω στο Καλαμάκι" η Νάντια Βαλαβάνη) σηκώθηκε... Απομένει να ξεσκεπαστούν ή να τους ξεσκεπάσουμε...

Ο Μπαλτάκος δεν ήταν παρά ο "θεσμικός" συνομιλητής με τα υπόλοιπα καθάρματα... ήταν το μακρύ χέρι ενός ακροδεξιού πρωθυπουργού και ενός εθνικιστικού εσμού που η μπόχα και οι κίνδυνοι που αποπνέουν πρέπει να αποκαλυφθούν από κάθε εχέφρονα και να πάνε στο φυσικό τους περιβάλλον : στη φυλακή ή στις τρύπες τους !!!

Ο ρόγχος του "συνταγματολόγου" ανθυπασπιστή της ακροδεξιάς συγκυβέρνησης δεν σηματοδοτεί τίποτε άλλο παρά μόνο την αγωνία του να φορτωθούν όλα στον κάθε Μπαλτάκο που έπεσε στη φάκα των θρασύδειλων κατσιδιαρέων για να γλιτώσει ο νυν 
πρόεδρος του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ από όλα όσα θα τον οδηγήσουν στη δικαιοσύνη.

Ο Σαμαράς κρατάει από τον λαιμό τον αντιπρόεδρο της συγκυβέρνησης και το ξέρουν και οι δυο τους... Κράτα με να σε κρατώ...
| Κι αν ο πρώτος το κάνει για να κρατηθεί στην καρέκλα του κι ο δεύτερος για να σωθεί στην υπουργική ασυλία που ο ίδιος νομοθέτησε... αναρωτιέται κανείς πώς μπορεί τόσοι λεγόμενοι "καραμανλικοί", πώς τόσοι λεγόμενοι "αμετανόητοι πασόκοι" μπορεί να αποδέχονται τόση ξεφτίλα!!!

Αν "είναι πολλά τα λεφτά", δεν θα απολογηθούν οι κριτές, αλλά οι ελεγχόμενοι και οι κρινόμενοι... Μην αποτρελαθούμε σ' αυτόν τον τόπο...

Και για να μην αποτρελαθούμε δεν χρειάζεται να (ξανα)αναδείξουμε τις σχέσεις της εγκληματικής ναζιστικής οργάνωσης με το σύστημα και το διαπλεκόμενο και κρατικοδίαιτο κεφάλαιο της ελλαδικής μπανανίας... Ούτε τη σχέση μεταξύ των ελληνικών κυβερνήσεων και της εξυπηρέτησης των (τα πολλά) εχόντων...

Δεν είναι όμως καθόλου κακό να αναπαράγουμε το λεγόμενο "λαϊκιστικό" κάποιων πρωινών εκπομπών του στυλ : "με ακούτε κε (τάδε) υπουργέ;"...

Ας το πούμε αλλιώς : "κε Τσίπρα, ακούτε τα χειροκροτήματα όταν μιλάτε για παραπομπή στη δικαιοσύνη όσων ζημίωσαν το δημόσιο; Ακούτε κε Τσίπρα ότι αυτά τα χειροκροτήματα είναι πιο πολλά και πιο παθιασμένα απ' αυτά που αφορούν στη φτώχεια ή την πείνα της ελληνικής οικογένειας;"...

Μπορεί από κάποιους να ακούγεται εξόχως σουρεαλιστικό, αλλά αν το πραγματικό πρόβλημα είναι η ανελέητη ταξική επίθεση που δέχεται η ελληνική - και όχι μόνο - κοινωνία... οι απαντήσεις που περιμένει η καθημαγμένη κοινωνία είναι η αγάπη για την πατρίδα μας που έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους (γεγονός που εκμετελλεύονται οι εθνικιστές - φασίστες) και η παραπομπή στη δικαιοσύνη αυτών που κατέστρεψαν ζωές και νοικοκυριά (γεγονός που πασχίζουν να μετατρέψουν σε μια νέα - για ποιους άραγε; - ιστορία επιτυχίας...

Μόνο ο κύριος Τσίπρας μπορεί να σηκώσει και τα δύο αυτά ζητήματα... ως πρωθυπουργός, ακόμα κι αν δεν είναι ακόμα...

Μερικές φορές και η πραγματικότητα θέλει το χρόνο της για να εμπεδωθεί...