"Το ημερολόγιο μιας τρελής"

Μάρτης 2013 : εισβολή των ΜΑΤ στην Ιερισσό

Όταν αγωνίζεσαι για κάτι πολλά αλλάζουν στη ζωή σου. Ένα από αυτά είναι ότι πλέον δεν κρατάς μόνο ένα προσωπικό ημερολόγιο με πράγματα που θες να καταγράψεις για πάντα, αλλά ένα κοινό ημερολόγιο. Γεγονότα, συζητήσεις, κινήσεις, που είναι πλέον χαραγμένες στο μυαλό όλων μας, ως αποτέλεσμα της κοινής δράσης. Ο χρόνος που φεύγει είναι για τους περισσότερους από μας ένας δύσκολος χρόνος, ένας χρόνος που είδε τη ζωή του να χειροτερεύει, τα δικαιώματά του να περικόπτονται και την καταστολή να αυξάνεται και όλα αυτά τα έζησε είτε μένει στη Χαλκιδική είτε στην Κρήτη. Αυτές τις μέρες είθισται να γίνονται απολογισμοί, ο οποίοι συχνά τελειώνουν με την ευχή να πάνε τα πράγματα καλύτερα την επόμενη χρονιά. Σκέφτομαι εδώ και ώρα αυτό που ένας δικός μου άνθρωπος μοιράζεται συχνά μαζί μου, ότι δηλαδή σιχαίνεται τις ευχές (είμαι σίγουρη ότι σιχαίνεται και τους απολογισμούς) και έχει πολύ δίκιο γιατί με ευχές το σύμπαν αδιαφορεί κι ας λένε κάποιοι άλλα …

Οπότε, αν δεν κάνω απολογισμό, δεν γράψω και ευχές, τι ακριβώς θα κάνω σε αυτό το κείμενο; Μάλλον θα σας ανοίξω σελίδες από το ημερολόγιό μου...

Καταδικάζετε τη μίζα, απ’ όπου και αν προέρχεται;

έγραψε ο Στέλιος Κούλογλου

Περίμενα μέχρι αργά χθες βράδυ, κάποια ανακοίνωση θα έβγαζαν. Εδώ προχθές το ΠΑΣΟΚ είχε καταγγείλει μέχρι και την «φραστική επίθεση» που δέχθηκε η Αλ Σαλέχ από βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ μετά από τηλεοπτική εκπομπή. Ο λαλίστατος κυβερνητικός εκπρόσωπος ή η ΝΔ, που πάλι τις προάλλες είχε εκδώσει δριμεία ανακοίνωση επειδή ο Τσίπρας τραγούδησε το «παντιέρα ρόσα»; Για την απολογία Κάντα και τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις που περιέχει, κάτι δεν θα έλεγαν;

Ωραίος ο ελέφαντας. Την επόμενη φορά να φέρετε και αρκούδες.

 

έγραψε ο Γιάννης Ανδρουλιδάκης

sto kokkino.gr

Ήταν όλοι τους εκεί. Ένα τσούρμο ηλικιωμένων ανθρώπων, άλλων καλογερασμένων και άλλων κακογερασμένων, όλων όμως με το μέλλον πίσω τους. Μια μελαγχολική εικόνα στα όρια της θλίψης, που θύμιζε σύναξη αποστράτων ή απόδοση τιμής σε κάποιον σπουδαίο αποθανόντα, που τον θυμήθηκαν μόνο οι συνομήλικοί του. Μια σειρά από σπασμένα πορτρέτα του Ντόριαν Γκρέι, με όλη την δυσθυμία και τη μισανθρωπία του παλιού σταρ που τον ξέχασαν τα φλας και οι κάμερες και τους το ανταποδίδει αποστρέφοντας το βλέμμα του απ’ αυτές, προκειμένου να μας χαρίσει μόνο ένα αλαζονικό προφίλ. Μάταια. Ο φόβος μπροστά στην ιδέα ότι οι καλές μέρες πέρασαν δεν κρύβεται. Αποτυπώνεται σε κάθε ρυτίδα εκείνων που έζησαν το παρόν τους χωρίς την παραμικρή γενναιοδωρία για το μέλλον.

Ηταν όλοι τους εκεί.  Ένα σουβλάκι από φάτσες που κατέλαβαν ολοκληρωτικά τον δημόσιο λόγο και τους μηχανισμούς του πριν μια εικοσαετία και απέκλεισαν κάθε άλλη συζήτηση, κάθε άλλη αφήγηση ή ερμηνεία, ως λαϊκιστική και  μνησίκακη απέναντι στο όραμα της ισχυρής Ελλάδας, του «εκσυγχρονισμού» και της ευρωλαγνείας.  Ένα σμήνος εξωτικών πουλιών που άσκησαν επί μια δεκαετία την πολιτική τους με τον πιο αυτιστικό τρόπο, μονοπωλώντας την ιδέα της νεωτερικότητας και της προόδου, με τρόπο ώστε η αναχώρησή τους να βρει τη χώρα γεμάτη από αναχρονιστικούς αντιδραστικούς που προβάλλονταν ως η εναλλακτική επιλογή στην εκδοχή του Σημίτη.

Ηταν όλοι τους εκεί. Ο Χρήστος Πρωτόπαππας, πρόεδρος της ΓΣΕΕ πριν από καμιά 25αριά χρόνια σε ηλικία 35 ετών, χωρίς να έχει εργαστεί ποτέ του, που λίγα χρόνια μετά μεταπήδησε στην άλλη πλευρά του τραπεζιού των διαπραγματεύσεων κι έγινε υπουργός Εργασίας, όπως συνέβαινε με τους συνδικαλιστές και στην Ισπανία του Φράνκο. Σίγουρα βρέθηκε στο Ακροπόλ, στη συνάντηση για την κεντροαριστερά, μη ανεχόμενος κάποιους παλαιοσυνδικαλιστές εργατοπατέρες που παριστάνουν τώρα τους αριστερούς αντί να αφήσουν χώρο σε ένα νέο και ανεξάρτητο συνδικαλισμό.

Ο Τάσος Γιαννίτσης, πρωτοπόρος υπουργός Εργασίας, ο πρώτος που κατάφερε να κατεβάσει 1 εκατομμύριο εργαζόμενους στον δρόμο, όταν ακόμα οι Στουρνάρες και οι Παπακωνσταντίνου έβρεχαν τις πάνες τους. Από τότε περνάει τον καιρό του αρθρογραφώντας στον  ΔΟΛ, λέγοντας ότι αν τότε είχαν περάσει οι προτάσεις του δε θα βρισκόμασταν σήμερα στη θέση να τις υλοποιούμε. Θα ερχόταν να συνεχίσει το έργο του, αλλά δεν προλαβαίνει. Ηδη αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το ΔΣ του ΔΟΛ για να αφοσιωθεί στη δουλειά του στα Ελληνικά Πετρέλαια.

Ο Νίκος Γκαργκάνας, οικονομικός σύμβουλος πίσω από κάθε πολιτική λιτότητας του ελληνικού κράτους τα τελευταία 30 χρόνια, διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας την εποχή της μεγάλης φούσκας (2002-2008), ο άνθρωπος που το πρωί δήλωνε σε συνέντευξη τύπου ότι πρέπει να ποινικοποιηθεί η συζήτηση για αύξηση των μισθών χαρακτηρίζοντας «εξωφρενικές» τις αυξήσεις του μηνιάτικου κατά 1 ευρώ και το ίδιο μεσημέρι αύξανε μόνος του τον δικό του κατά 70%, στα 6 χιλιάρικα το μήνα. Αυτός που έπιανε στα χέρια του μισθούς, τους εξαφάνιζε και τους έκανε μερίσματα μετόχων. Ηταν εκεί σίγουρα γιατί εξακολουθεί να αγωνιά πώς σκορπιέται το δημόσιο χρήμα.

Ηταν κι άλλοι. Ο Νίκος Μπίστης, για τον οποίον το «58» έχει συμβολική σημασία –τόσα είναι τα κόμματα και οι οργανώσεις που έχει αλλάξει ως τώρα στη ζωή του.

Ο Γρηγόρης Ψαριανός, ένας από τους λίγους καλλιτέχνες που έκανε την τέχνη ζωή και υλοποίησε το στιχουργικό του όνειρο να «κλάνει στης βουλής τα έδρανα» -συνήθως μάλιστα όχι στα έδρανα, αφού του αρέσει να κάθεται στην πόρτα με το πιστολάκι παρά πόδα, έτοιμος να πάει ή να μην πάει για κατούρημα, ανάλογα με τις ανάγκες των ψηφοφοριών.

Ο Πέτρος Κουναλάκης, που το 1993 –εκπροσωπώντας τάχα την Αριστερά- έλεγε για τους συγκεντρωμένους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ στο Σύνταγμα ότι «χοροπηδάνε σαν πίθηκοι», αλλά 20 χρόνια μετά, με τους «πίθηκους» φευγάτους, μπορεί να πάρει τον μισανθρωπισμό και την αγοραφοβία του και να πάει από εκεί να τα πει με ανθρώπους του επιπέδου του. Αγαπημένο παιδί του ΔΟΛ κι αυτός.

Ηταν κι εκλεκτοί εκπρόσωποι των τεχνών και των γραμμάτων. Ο Ηλίας Κανέλλης –καλά, κι άλλος του ΔΟΛ;- που δίδαξε αριστερό ήθος πρωταγωνιστώντας περήφανα σε απεργοσπασίες.

Η Σώτη Τριανταφύλλου, που έχει αναλάβει το ηράκλειο έργο της σύζευξης του αριστερού φιλελευθερισμού με τον ρατσισμό, την ομοφοβία και τα μεσοαστικά συμπλέγματα.

Ο Γιάννης Μπέζος, που πανηγύριζε τις απολύσεις των συναδέλφων του από την τηλεόραση γιατί δεν είχαν ποιότητα κι έπειτα γύριζε καινούριο σίριαλ σε σκηνοθεσία του Αντρέι Ταρκόφσκι κι ο Νίκος Πορτοκάλογλου που υπερηφανεύεται από καιρό σε καιρό ότι κατάφερε να κάνει καριέρα χωρίς να είναι αριστερός (ούτε Εβραίος, ούτε ομοφυλόφιλος).

Ηταν και φρέσκα άφθαρτα πρόσωπα,  σαν τον Απόστολο Κακλαμάνη και τον Βασίλη Κοντογιαννόπουλο, που ήθελε να ξαναφέρει τις ποδιές στα σχολεία το 1990.

Είναι βέβαια χαριτωμένο να αντιλαμβάνεσαι ότι το σύστημα δεν έχει εφεδρείες σε προσωπικό πέραν κάποιων γερόντων που ουδείς θυμόταν αν ζούσαν ή αν πέθαναν. Κι είναι καλό που όλο αυτό το τσίρκο προσεταιρίστηκε τη λεγόμενη «Κίνηση των 58», γιατί η κίνηση πάντα βοηθά και στην αρτηριοσκλήρυνση και στην κυκλοφορία του αίματος. Υπάρχει ωστόσο σε όλη αυτή την παράσταση ένα σφάλμα λογικής –ένα κενό στο σενάριο, για να παραμείνουμε πιστοί στη θεατρικότητα της σύναξης.

Ολοι αυτοί ήρθαν να μας κουνήσουν το δάκτυλο και να μας πουν ότι δε μπορούμε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω και να επιστρέψουμε στην κατάσταση πριν το 2008. Αυτό είναι αλήθεια. Μόνο που αφορά κυρίως τους ίδιους. Αυτούς που για μια εικοσαετία μας έλεγαν να σκάσουμε και να καταπιούμε τη μιζέρια μας,  γιατί οδηγούν την Ελλάδα στο ευρώ, στην πρώτη ταχύτητα του κόσμου, στην αειφόρο ανάπτυξη και στην πολιτιστική άνθιση του «κουλ» και της άνεσης. Και την οδήγησαν στα μαγκάλια, τις αυτοκτονίες, τους πλειστηριασμούς, τα χαρτόκουτα και την ανεργία. Και τώρα θέλουν να ξαναπάρουν το λόγο. Όμως, είναι όπως το λένε: δε μπορούμε να γυρίσουμε στην κατάσταση πριν το 2008. Hρθε η ώρα να πάψουν αυτοί.

Ο χώρος τους, αυτό το υπερταξικό μεταμοντέρνο μόρφωμα που ονομάστηκε με τον απολίτικο ευφημισμό «κεντροαριστερά», για το οποίο παραμένουν αλαζονικά βέβαιοι ότι είναι πλειοψηφικό στην ελληνική κοινωνία, δεν έχει άλλο αξιοπρεπή δρόμο πέρα από την πολιτική ευθανασία.

Μόνο πολιτική όμως, γιατί πολιτιστικά έχει να δώσει ακόμα. Το πρόγραμμα με τον ελέφαντα δεν ήταν κακό. Την επόμενη φορά όμως, να φέρουν και αρκούδες.  
- See more at: http://stokokkino.gr/article/4176/Oraios-o-elefantas-Tin-epomeni-fora-na-ferete-kai-arkoudes#sthash.uNwjemMf.dpuf

Ήταν όλοι τους εκεί. Ένα τσούρμο ηλικιωμένων ανθρώπων, άλλων καλογερασμένων και άλλων κακογερασμένων, όλων όμως με το μέλλον πίσω τους. Μια μελαγχολική εικόνα στα όρια της θλίψης, που θύμιζε σύναξη αποστράτων ή απόδοση τιμής σε κάποιον σπουδαίο αποθανόντα, που τον θυμήθηκαν μόνο οι συνομήλικοί του. Μια σειρά από σπασμένα πορτρέτα του Ντόριαν Γκρέι, με όλη την δυσθυμία και τη μισανθρωπία του παλιού σταρ που τον ξέχασαν τα φλας και οι κάμερες και τους το ανταποδίδει αποστρέφοντας το βλέμμα του απ’ αυτές, προκειμένου να μας χαρίσει μόνο ένα αλαζονικό προφίλ. Μάταια. Ο φόβος μπροστά στην ιδέα ότι οι καλές μέρες πέρασαν δεν κρύβεται. Αποτυπώνεται σε κάθε ρυτίδα εκείνων που έζησαν το παρόν τους χωρίς την παραμικρή γενναιοδωρία για το μέλλον.

Ηταν όλοι τους εκεί.  Ένα σουβλάκι από φάτσες που κατέλαβαν ολοκληρωτικά τον δημόσιο λόγο και τους μηχανισμούς του πριν μια εικοσαετία και απέκλεισαν κάθε άλλη συζήτηση, κάθε άλλη αφήγηση ή ερμηνεία, ως λαϊκιστική και  μνησίκακη απέναντι στο όραμα της ισχυρής Ελλάδας, του «εκσυγχρονισμού» και της ευρωλαγνείας.  Ένα σμήνος εξωτικών πουλιών που άσκησαν επί μια δεκαετία την πολιτική τους με τον πιο αυτιστικό τρόπο, μονοπωλώντας την ιδέα της νεωτερικότητας και της προόδου, με τρόπο ώστε η αναχώρησή τους να βρει τη χώρα γεμάτη από αναχρονιστικούς αντιδραστικούς που προβάλλονταν ως η εναλλακτική επιλογή στην εκδοχή του Σημίτη.

Ηταν όλοι τους εκεί. Ο Χρήστος Πρωτόπαππας, πρόεδρος της ΓΣΕΕ πριν από καμιά 25αριά χρόνια σε ηλικία 35 ετών, χωρίς να έχει εργαστεί ποτέ του, που λίγα χρόνια μετά μεταπήδησε στην άλλη πλευρά του τραπεζιού των διαπραγματεύσεων κι έγινε υπουργός Εργασίας, όπως συνέβαινε με τους συνδικαλιστές και στην Ισπανία του Φράνκο. Σίγουρα βρέθηκε στο Ακροπόλ, στη συνάντηση για την κεντροαριστερά, μη ανεχόμενος κάποιους παλαιοσυνδικαλιστές εργατοπατέρες που παριστάνουν τώρα τους αριστερούς αντί να αφήσουν χώρο σε ένα νέο και ανεξάρτητο συνδικαλισμό.

Ο Τάσος Γιαννίτσης, πρωτοπόρος υπουργός Εργασίας, ο πρώτος που κατάφερε να κατεβάσει 1 εκατομμύριο εργαζόμενους στον δρόμο, όταν ακόμα οι Στουρνάρες και οι Παπακωνσταντίνου έβρεχαν τις πάνες τους. Από τότε περνάει τον καιρό του αρθρογραφώντας στον  ΔΟΛ, λέγοντας ότι αν τότε είχαν περάσει οι προτάσεις του δε θα βρισκόμασταν σήμερα στη θέση να τις υλοποιούμε. Θα ερχόταν να συνεχίσει το έργο του, αλλά δεν προλαβαίνει. Ηδη αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το ΔΣ του ΔΟΛ για να αφοσιωθεί στη δουλειά του στα Ελληνικά Πετρέλαια.

Ο Νίκος Γκαργκάνας, οικονομικός σύμβουλος πίσω από κάθε πολιτική λιτότητας του ελληνικού κράτους τα τελευταία 30 χρόνια, διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας την εποχή της μεγάλης φούσκας (2002-2008), ο άνθρωπος που το πρωί δήλωνε σε συνέντευξη τύπου ότι πρέπει να ποινικοποιηθεί η συζήτηση για αύξηση των μισθών χαρακτηρίζοντας «εξωφρενικές» τις αυξήσεις του μηνιάτικου κατά 1 ευρώ και το ίδιο μεσημέρι αύξανε μόνος του τον δικό του κατά 70%, στα 6 χιλιάρικα το μήνα. Αυτός που έπιανε στα χέρια του μισθούς, τους εξαφάνιζε και τους έκανε μερίσματα μετόχων. Ηταν εκεί σίγουρα γιατί εξακολουθεί να αγωνιά πώς σκορπιέται το δημόσιο χρήμα.

Ηταν κι άλλοι. Ο Νίκος Μπίστης, για τον οποίον το «58» έχει συμβολική σημασία –τόσα είναι τα κόμματα και οι οργανώσεις που έχει αλλάξει ως τώρα στη ζωή του.

Ο Γρηγόρης Ψαριανός, ένας από τους λίγους καλλιτέχνες που έκανε την τέχνη ζωή και υλοποίησε το στιχουργικό του όνειρο να «κλάνει στης βουλής τα έδρανα» -συνήθως μάλιστα όχι στα έδρανα, αφού του αρέσει να κάθεται στην πόρτα με το πιστολάκι παρά πόδα, έτοιμος να πάει ή να μην πάει για κατούρημα, ανάλογα με τις ανάγκες των ψηφοφοριών.

Ο Πέτρος Κουναλάκης, που το 1993 –εκπροσωπώντας τάχα την Αριστερά- έλεγε για τους συγκεντρωμένους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ στο Σύνταγμα ότι «χοροπηδάνε σαν πίθηκοι», αλλά 20 χρόνια μετά, με τους «πίθηκους» φευγάτους, μπορεί να πάρει τον μισανθρωπισμό και την αγοραφοβία του και να πάει από εκεί να τα πει με ανθρώπους του επιπέδου του. Αγαπημένο παιδί του ΔΟΛ κι αυτός.

Ηταν κι εκλεκτοί εκπρόσωποι των τεχνών και των γραμμάτων. Ο Ηλίας Κανέλλης –καλά, κι άλλος του ΔΟΛ;- που δίδαξε αριστερό ήθος πρωταγωνιστώντας περήφανα σε απεργοσπασίες.

Η Σώτη Τριανταφύλλου, που έχει αναλάβει το ηράκλειο έργο της σύζευξης του αριστερού φιλελευθερισμού με τον ρατσισμό, την ομοφοβία και τα μεσοαστικά συμπλέγματα.

Ο Γιάννης Μπέζος, που πανηγύριζε τις απολύσεις των συναδέλφων του από την τηλεόραση γιατί δεν είχαν ποιότητα κι έπειτα γύριζε καινούριο σίριαλ σε σκηνοθεσία του Αντρέι Ταρκόφσκι κι ο Νίκος Πορτοκάλογλου που υπερηφανεύεται από καιρό σε καιρό ότι κατάφερε να κάνει καριέρα χωρίς να είναι αριστερός (ούτε Εβραίος, ούτε ομοφυλόφιλος).

Ηταν και φρέσκα άφθαρτα πρόσωπα,  σαν τον Απόστολο Κακλαμάνη και τον Βασίλη Κοντογιαννόπουλο, που ήθελε να ξαναφέρει τις ποδιές στα σχολεία το 1990.

Είναι βέβαια χαριτωμένο να αντιλαμβάνεσαι ότι το σύστημα δεν έχει εφεδρείες σε προσωπικό πέραν κάποιων γερόντων που ουδείς θυμόταν αν ζούσαν ή αν πέθαναν. Κι είναι καλό που όλο αυτό το τσίρκο προσεταιρίστηκε τη λεγόμενη «Κίνηση των 58», γιατί η κίνηση πάντα βοηθά και στην αρτηριοσκλήρυνση και στην κυκλοφορία του αίματος. Υπάρχει ωστόσο σε όλη αυτή την παράσταση ένα σφάλμα λογικής –ένα κενό στο σενάριο, για να παραμείνουμε πιστοί στη θεατρικότητα της σύναξης.

Ολοι αυτοί ήρθαν να μας κουνήσουν το δάκτυλο και να μας πουν ότι δε μπορούμε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω και να επιστρέψουμε στην κατάσταση πριν το 2008. Αυτό είναι αλήθεια. Μόνο που αφορά κυρίως τους ίδιους. Αυτούς που για μια εικοσαετία μας έλεγαν να σκάσουμε και να καταπιούμε τη μιζέρια μας,  γιατί οδηγούν την Ελλάδα στο ευρώ, στην πρώτη ταχύτητα του κόσμου, στην αειφόρο ανάπτυξη και στην πολιτιστική άνθιση του «κουλ» και της άνεσης. Και την οδήγησαν στα μαγκάλια, τις αυτοκτονίες, τους πλειστηριασμούς, τα χαρτόκουτα και την ανεργία. Και τώρα θέλουν να ξαναπάρουν το λόγο. Όμως, είναι όπως το λένε: δε μπορούμε να γυρίσουμε στην κατάσταση πριν το 2008. Hρθε η ώρα να πάψουν αυτοί.

Ο χώρος τους, αυτό το υπερταξικό μεταμοντέρνο μόρφωμα που ονομάστηκε με τον απολίτικο ευφημισμό «κεντροαριστερά», για το οποίο παραμένουν αλαζονικά βέβαιοι ότι είναι πλειοψηφικό στην ελληνική κοινωνία, δεν έχει άλλο αξιοπρεπή δρόμο πέρα από την πολιτική ευθανασία.

Μόνο πολιτική όμως, γιατί πολιτιστικά έχει να δώσει ακόμα. Το πρόγραμμα με τον ελέφαντα δεν ήταν κακό. Την επόμενη φορά όμως, να φέρουν και αρκούδες.  
- See more at: http://stokokkino.gr/article/4176/Oraios-o-elefantas-Tin-epomeni-fora-na-ferete-kai-arkoudes#sthash.uNwjemMf.dpuf

Ήταν όλοι τους εκεί. Ένα τσούρμο ηλικιωμένων ανθρώπων, άλλων καλογερασμένων και άλλων κακογερασμένων, όλων όμως με το μέλλον πίσω τους. Μια μελαγχολική εικόνα στα όρια της θλίψης, που θύμιζε σύναξη αποστράτων ή απόδοση τιμής σε κάποιον σπουδαίο αποθανόντα, που τον θυμήθηκαν μόνο οι συνομήλικοί του. Μια σειρά από σπασμένα πορτρέτα του Ντόριαν Γκρέι, με όλη την δυσθυμία και τη μισανθρωπία του παλιού σταρ που τον ξέχασαν τα φλας και οι κάμερες και τους το ανταποδίδει αποστρέφοντας το βλέμμα του απ’ αυτές, προκειμένου να μας χαρίσει μόνο ένα αλαζονικό προφίλ. Μάταια. Ο φόβος μπροστά στην ιδέα ότι οι καλές μέρες πέρασαν δεν κρύβεται. Αποτυπώνεται σε κάθε ρυτίδα εκείνων που έζησαν το παρόν τους χωρίς την παραμικρή γενναιοδωρία για το μέλλον.

γιατί ο στόχος είσαι εσύ !

Γράφει ο ΚΑΠΕΛΛΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ*

Διάβασα σήμερα την είδηση ότι στην όμορφη πόλη των Ιωαννίνων η αιθαλομίχλη έχει πνίξει την πόλη. Και μάλιστα, συνιστάται τις ώρες της έξαρσης του φαινομένου, να μην κυκλοφορούν στους δρόμους ηλικιωμένοι και παιδιά!

Η αιθαλομίχλη όμως δεν πνίγει μόνο πόλεις αλλά και.. ανθρώπινες ψυχές.

Να πάει στο διάολο η τρόικα....Ακούτε;;

γράφει ο Σπύρος Γουδέβενος

Αυτές τις μέρες, πάλι, έχουμε "θρίλερ", σε ότι αφορά τις διαπραγματεύσεις μεταξύ κυβέρνησης και τρόικας. Από ότι μαθαίνουμε σήμερα, η τρόικα, δεν θα έρθει ούτε την επόμενη εβδομάδα στην Αθήνα, γιατί θεωρεί πως η κυβέρνηση αρνείται βασικά μέτρα που προτείνει.....

Προσωπικά, από κάτι τύπους, σαν τον Σαμαρά, τον Άδωνη, τον Μητσοτάκη και τον Βαρβατσιώτη, που το παρόν και το παρελθόν τους, έχει δείξει πόσο αδιάφοροι είναι για τα δεινά που προκαλούν οι πολιτικές τους στον Ελληνικό λαό, δεν περιμένω καμία αντίσταση σε κάθε τρόικα. Για αυτό, απλά καταλήγω στο απλοϊκό συμπέρασμα, ότι η κυβέρνηση απλά κερδίζει λίγο ακόμα χρόνο "εξουσίας", αφού τον Δεκέμβρη δεν έχουμε να αποπληρώσουμε κάποιο ομόλογο, άρα μπορούμε και χωρίς το 1 δις της δόσης(έτσι και αλλιώς τα δανεικά εκεί και σε τράπεζες πάνε μόνο)....Και κερδίζει χρόνο, γιατί συνεχίζει να έχει "ύποπτους" βουλευτές, για ανταρσίες-αποστασίες.....Και μετά, αφού πουλήσει "αντίσταση", να εκβιάσει βουλευτές, για να ψηφίσουν τα μέτρα, στο 90' του αγώνα! Τα μέτρα πρέπει να περάσουν μέχρι το τέλος Δεκέμβρη, αφού π.χ. η ισχύουσα ρύθμιση για πλειστηριασμούς λήγει στις 31 Δεκεμβρίου του 2013.

Πώς στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό

έγραψε ο πιτσιρίκος

Αν μου ζητούσαν να επιλέξω μια φράση-κλειδί που ακουγόταν πολύ στην Ελλάδα τις προηγούμενες δυο δεκαετίες, δεν θα είχα κανένα ενδοιασμό: «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική». Ακούστηκε πολλές φορές από χιλιάδες χείλη απλών πολιτών. Μπορεί να την είπες κι εσύ. «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική». Ακούστηκε, ως απάντηση, από εκατοντάδες «καλλιτέχνες» και ηθοποιούς, όταν ερωτήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια για τα όσα συνέβαιναν στη χώρα μας. Το πίστευαν; Το έλεγαν γιατί ήθελαν να τα έχουν καλά με όλους και να μη χάσουν «πελάτες»; Πάντως, το έλεγαν.

Ζούγκλα και ανομία

του Δημήτρη Βάσσιου

 

Ότι οι εργασιακές σχέσεις στο Ελλαδιστάν αποτελούν πλέον καθεστώς ζούγκλας, γαλέρας, μεσαίωνα κλπ δεν είναι κάτι καινοφανές. Απροκάλυπτα καινοφανές είναι η υποκρισία των κυβερνήσεων που το νομιμοποιούν, το επιβάλλουν και το μονιμοποιούν ενώ ταυτόχρονα στοχοποιούν την Αριστερά για τη στήριξη "κέντρων ανομίας" και ως τέτοια ονοματίζουν τους αγώνες στη Β.Α. Χαλκιδική, στον Αλφειό, στα Πανεπιστήμια, τις "παράνομες και καταχρηστικές" απεργίες, τις καταλήψεις εγκαταλειμμένων κτιρίων.

Ώστε φταίνε οι "πλατείες", ε;

Του Χάρη Χαμηλοθώρη

Μάης 2011. Ξεκινούν οι συγκεντρώσεις στις πλατείες. Αυτές που ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΔΗΜΑΡ, ΚΚΕ μας λένε πως ενίσχυσαν τους ναζί. Για να δούμε κατά πόσο αυτή η "εκτίμηση" έχει επαφή με την πραγματικότητα.





Ολόκληρο το άρθρο εδώ :http://www.avgi.gr/article/1087928/oste-ftaine-oi-plateies-e-#prettyPhoto

το success story στις μεταφορές

Ελλάδα 2013, Λεωφόρος Ποσειδώνος (παραλιακή), Π.Φάληρο... 

Το κεφάλι που προβάλει από το φεγγίτη της κλειδαμπαρωμένης καρότσας δεν είναι ούτε αλόγου ιπποδρομιών, ούτε αρνιού που οδηγείται στο σφαγείο.
Είναι εργαζόμενου που μεταφέρεται σαν ή μαζί με άλογα ή αρνιά.

Μετά τα ευτυχή ταξίδια του Σαμαρά ανά την Ανατολή και τα ατυχή success stories, ελπίζουμε το american και το antinazist story του να μην έχει την ίδια τύχη με την "ανάπτυξη" που φωτογραφίσαμε στον τομέα των μεταφορών. (Η δε συνωνυμία της εν λόγω μεταφορικής με γνωστό μεταφερόμενο πολιτικάντη της κεντροαριστεράς ελέγχεται ως συμπτωματική).

                                                         Δημήτρης Βάσσιος

ακραία αληθινό χαμόγελο

hot'n'sharp spirit: ακραία αληθινό χαμόγελο:

Αν νομίζει κανείς ότι ο αγώνας κατά του φασισμού

είναι άσχετος με τον αγώνα κατά της ακροδεξιάς κυβέρνησης Σαμαρά και των πολιτικών της,
ας απευθυνθεί στον εσμό του "δικτύου 21"

που έχει μεταβληθεί σε συμβουλάτορα του πρωθυπουργού

παίζοντας ταυτόχρονα και τον συμβουλάτορα των κατσιδιάρηδων...

Το δε ΡΗΜΑΔοσόι μπορεί να αντλήσει και νέες γνώσεις
(πέραν της συγκυβερνητικής εμπειρίας του)

περί του τι εστί "συνταγματικό, δημοκρατικό κλπ τόξο"

Οι λακέδες ήταν αυτοί που πάντα εγκαλούσαν την Αριστερά,  επειδή ακριβώς δεν μπορούσαν να φτάσουν το μπόι της
Η "εκτός τόξων" Αριστερά
είναι ακριβώς αυτή που έχει χύσει ποτάμια αίματος - των αγωνιστών της

hot'n'sharp spirit: χθες έλειπες...

hot'n'sharp spirit: χθες έλειπες...:  και χθες έλειπες... κι άσε τις δικαιολογίες... καθένας έχει κι από μια ! Δεν ξέρω γιατί... άκουσα ότι δεν θες να μπλέξεις,
πως σημασία δίνουμε πολύ μεγάλη... κι άλλα τέτοια...

Μόνο οι πολίτες μπορούν να θέσουν εκτός νόμου την Χρυσή Αυγή

του πιτσιρίκου

Η Χρυσή Αυγή δεν μπορεί να τεθεί εκτός νόμου αν και είναι εκτός νόμου. Ο λόγος που η Χρυσή Αυγή δεν μπορεί να τεθεί εκτός νόμου είναι επειδή σήμερα μεγάλο μέρος του πολιτικού κόσμου είναι εκτός νόμου. Η χώρα είναι εκτός νόμου. Αυτό «νομιμοποίησε» τη Χρυσή Αυγή.

Μετά την χρεοκοπία της χώρας, η Δικαιοσύνη δεν λειτούργησε, κάθαρση δεν έγινε, οπότε είναι υποκριτικό και επικίνδυνο ο εκτός νόμου Βενιζέλος -με τον περίφημο νόμο περί (μη) ευθύνης υπουργών- να καμώνεται τον δημοκράτη που ζητάει να τεθεί εκτός νόμου η Χρυσή Αυγή.

Ουδέν πλέον αυτονόητο

του Δημήτρη Βάσσιου

 

Τους το είπα σε προσωπικό επίπεδο... 

ήθελα να το πω και δημόσια...

Από την πρώτη στιγμή που πήγα στον ΟΑΕΔ της Γλυφάδας τρόμαξα με τις ουρές των ανέργων... Πίστεψα ότι θα μείνω εκεί μέχρι την επόμενη μέρα...

Διαψεύστηκα...

Οι συνάνθρωποί μας πίσω από τα γκισέ εξυπηρετούσαν γρήγορα και υπομονετικά...
Είναι βέβαιο ότι αντιλαμβάνονταν πως είχαν να κάνουν με συνανθρώπους τους που βρίσκονται σε πολύ χειρότερη θέση από τους ίδιους...

και κερδοφόροι και αδίστακτοι

του Δημήτρη Βάσσιου

 

Δεν γίνεται κανείς πρόεδρος ή αντιπρόεδρος του ΣΕΒ αν δεν χαρακτηρίζεται από καινοτόμο πνεύμα. Ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στις εργασιακές σχέσεις και τα εργατικά δικαιώματα. Κι αν δεν τα κάνει πράξη στις επιχειρήσεις του παρακάμπτοντας τη νομοθεσία, και βιάζοντας την κοινή λογική. Για να μαθαίνουν οι νεότεροι επιχειρηματίες πώς να διοικούν και να διδάσκονται οι νομοθετούντες πώς να νομοθετούν.

Ο πρόεδρος του ΣΕΒ κ. Δ.Δασκαλόπουλος (της άλλοτε ΔΕΛΤΑ) δίδαξε πώς σε μια νύχτα μετατρέπονται οι μισθωτοί οδηγοί σε "επιχειρηματίες-εργολάβους" με φορτηγό-ψυγείο και πώς όσοι δεν έχουν τέτοιες φιλοδοξίες πάνε το επόμενο πρωινό στο σπίτι τους.

Ο πρώην αντιπρόεδρος του ΣΕΒ κ. Θ.Φέσσας (της info-quest και της ACS) δίδαξε πώς μπορεί κανείς σε μια νύχτα να γίνει "επιχειρηματίας-συνεργάτης" με διεθνές brand name,

This is the place, gentlemen!

της Ευγενίας Λουπάκη

 

Μια θάλασσα λουλούδια, σκέπαζε ακατάπαυστα τον Γιώργο Μαζωνάκη, οι σαμπάνιες έσκαγαν σαν βαρελότα, οι καπνοί απ' τα πούρα κάνανε τη νύχτα συννεφιασμένη, οι Τζάγκουαρ, τα κάμπριο και οι τζιπούρες συνωστίζονταν απέξω απ' το τεράστιο "Thalassa stage" της Γλυφάδας. Κι όταν εμφανίστηκε στην πίστα η Κατερίνα Στανίση, με αμφίεση υπεράνω περιγραφής "η καψούρα χτύπησε κόκκινο".

Όχι, αυτά δεν συνέβησαν κάποια μακρινή νύχτα της "ισχυρής Ελλάδας" του Χρηματιστηρίου και των Ολυμπιακών Αγώνων. Συνέβησαν την περασμένη Παρασκευή και