"Είμαι το νόημα…", στη μνήμη του Σταύρου Χατζησταύρου

Για τον σύντροφο Σταύρο που βιάστηκε για την έφοδο στον ουρανό. Καλό ταξίδι!

από @Marx Factor *

Με ψάχνεις, με αναλύεις, με γιορτάζεις, με διεκδικείς, θέλεις να με έχεις.
Άκου όμως την ιστορία μου και ίσως καταλάβεις...

βγήκα απ' την ανάγκη
είμαι ο τελευταίος σπασμός του πνιγμένου,

η κραυγή της γυναίκας που σπάει τα δεσμά της
το παιδί που βγαίνει απ' τη μήτρα,

ο εργάτης που στέκεται

στα πόδια του κι ανάγκη δεν σε έχει πια.

Είμαι το νόημα...
γιατί δεν είχα ελπίδα,
ελπίδα μου πούλαγες εσύ με τη οθόνη σου, την πείρα σου, τη γλώσσα σου, τη γνώση σου, τα δεσμά που μου αγόραζες, τα μπιχλιμπίδια της φυλακής μου,
ελπίδα μέσα από τις σφαίρες σου πάνω στα ούρα, αίματα και ξερατά μου, όπως έγλυφα τις πληγές μού ψιθύριζες «υπάρχει ελπίδα, πεθαίνει τελευταία»
αφού πεθάνω εγώ πρώτα.

Δεν έχω ελπίδα για αυτό έγινα,
δεν είμαι πια δική σου…

Διυλίζοντας την συμφωνία, καταπίνοντας το πραξικόπημα

του Στέλιου Κούλογλου

Ήταν σίγουρα προς όφελος της δημοκρατίας ότι τα ελληνικά ΜΜΕ, τα πολιτικά κόμματα και ο ΣΥΡΙΖΑ συζήτησαν για τα υπέρ και τα κατά της τετράμηνης εκεχειρίας, που έκλεισε πρόσφατα η κυβέρνηση με τους δανειστές. Μήπως όμως ήρθε η στιγμή να συζητήσουμε για το πραξικόπημα;

Γιατί ένα σιωπηλό πραξικόπημα βρίσκεται σε εξέλιξη τις τελευταίες μέρες. Έχει σαν στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης που σχηματίστηκε μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου και την αντικατάστασή της από ένα σχήμα που θα εκτελεί πειθήνια τις εντολές του Βερολίνου και της ευρωπαϊκής οικονομικής ολιγαρχίας.

Είναι ένα σχέδιο που διαμορφώνεται στα σαλόνια της Αθήνας από εφοπλιστές, που φυσικά έχουν βγάλει τα χρήματα έξω από την Ελλάδα, ξεσκολισμένους φιλοσαμαρικούς δημοσιογράφους και τον ίδιο τον πρόεδρο της ΝΔ. Αλλά που δεν θα είχε καμία πιθανότητα επιτυχίας, χωρίς την ενεργό ανάμειξη της γερμανικής ηγεσίας.

Από απειλές μέχρι ανοικτούς εκβιασμούς, οι πρόσφατες δηλώσεις Σόιμπλε δεν έχουν προηγούμενο στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πιθανότατα της σύγχρονης διπλωματίας: ακόμη και ο Χένρι Κίσινγκερ τις δεκαετίες 60-70, την εποχή της αμερικανικής παντοδυναμίας, φρόντιζε να ωραιοποιεί την πολιτική του με φιοριτούρες για την δυτικού τύπου δημοκρατία.

Αποφύγαμε την παρένθεση, να αποφύγουμε και την αγκύλη

γράφει ο Γιώργος Κυρίτσης

Η κυβέρνηση απέφυγε τη λεγόμενη "αριστερή παρένθεση" που είχαν προαναγγείλει οι πολιτικοί της αντίπαλοι. Μάλιστα, η προηγούμενη κυβέρνηση και οι σύμμαχοί της στο εξωτερικό, γνωρίζοντας πως κάθε επιτυχία

του ΣΥΡΙΖΑ είναι αποτυχία για τους ίδιους, είχαν προαναγγείλει πως η παρένθεση θα συμβεί μέσω "τραπεζικού πνιγμού".

Αυτό αποφεύχθηκε.
Δεν σημαίνει όμως ότι η κυβέρνηση και η χώρα δεν κινδυνεύουν να βρεθούν, κατά τη διάρκεια ή με την παρέλευση του τετραμήνου, σε μια κατάσταση "αριστερής αγκύλης".

Αν θέσουμε τον Ιούνιο ως απώτατο όριο, γνωρίζουμε ότι μέχρι τότε οι περιβόητες "100 ημέρες" πλήρους πίστωσης χρόνου θα έχουν παρέλθει, η πίστωση των χρημάτων θα παραμένει ερωτηματικό, οι κρίσιμες ημερομηνίες αποπληρωμής ομολόγων θα έχουν πλησιάσει επικίνδυνα και εξίσου επικίνδυνα θα έχουν πλησιάσει οι ημερομηνίες των εκλογών στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, για τις οποίες η επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ συνιστά ελπίδα και εναλλακτική.

Μέσα σ' αυτήν τη δυνητικά ασφυκτική πραγματικότητα, η κυβέρνηση θα έχει να στηριχτεί στον λαό που την εξέλεξε και στο κόμμα που όλα αυτά τα χρόνια επεξεργάστηκε και έφερε σε πέρας το σχέδιο για "πρώτη φορά Αριστερά" στην Ελλάδα.

Ασυγχώρητα νωρίς...

γράφει ο Θανάσης Καρτερός

Ας πάρουμε μια απόσταση ψυχραιμίας από όσα διαδραματίζονται μεταξύ Ελλάδας και δανειστών. Ή, αν θέλετε, μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας. Ποια είναι η γενική εικόνα;

Μετά τις πρώτες δύσκολες διαπραγματεύσεις, την πρώτη μάχη, μας έχουν ακόμα στο χέρι. Ελέγχουν ακόμα τη ροή του χρήματος. Μπορούν ακόμα να πιέζουν και να εκβιάζουν. Έχουν ακόμα το μαχαίρι στον λαιμό μας. Αυτή είναι αναμφισβήτητα η μισή αλήθεια.

Σ' αυτή τη μισή αλήθεια στρογγυλοκάθισε το μελανιασμένο από τις εκλογές κωλαράκι της η σοφία της υποταγής: Η κυβέρνηση ηττήθηκε, άφησε τα μεγάλα λόγια, προσγειώθηκε ανώμαλα, ζήτω ο ρεαλισμός.

Από αυτή τη μισή αλήθεια τσιμπολογάει χαμόγελα ο αετός του Σόιμπλε, κομπάζοντας ότι μας έχει ακόμα στα νύχια του. Και διηγώντας τα κλαιν ή οργίζονται πολλοί στην από δω μεριά, που κινούνται από τη λαχτάρα μιας νέας ελευθερίας.

Η επανάσταση της ανάθεσης

γράφει ο Πολύφημος

Πολύς λόγος γίνεται για το αν η συμφωνία των δανειστών με τον Γιάννη Βαρουφάκη συνιστά κωλοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ και νέο μνημόνιο, το οποίο δεν διαφέρει και σε πολλά από το

μνημόνιο της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που μέσα σε τέσσερα χρόνια ισοπέδωσε την ελληνική οικονομία για τις επόμενες δεκαετίες.

Το νόμισμα αυτό δεν έχει δύο όψεις, αλλά μία και μοναδική. Εφόσον η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πήρε εντολή να κρατήσει την Ελλάδα στην ΕΕ και την ευρωζώνη, τότε τα μνημόνια και ο διεθνής έλεγχος θα είναι εδώ. Για πάντα.

Οι Έλληνες πιάνουν πανευρωπαϊκή κορυφή σε όλες τις δημοσκοπήσεις με το ερώτημα τού αν προτιμούν το ευρώ. Κορυφή. Μάλιστα ξεπερνάμε πολλές από τις ευρωπαϊκές οικονομίες οι οποίες είναι πολύ ισχυρότερες από την ελληνική.

Επιπλέον, οι Έλληνες θεωρούν κατά συντριπτική πλειοψηφία ότι η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στην ΕΕ. Και πάλι, σε αυτήν την κούρσα “φιλοευρωπαϊκότητας” ξεπερνάμε ισχυρότερες από εμάς οικονομίες.

Το πραξικόπημα, οι εθελόδουλοι, η συντηρητική αριστερά κι εμείς

γράφει ο Δημήτρης Βάσσιος

Στο ζωικό βασίλειο υπάρχουν κανόνες που διέπονται από την αρχή "το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό"... Υπάρχουν όμως και κανόνες... Τούτων των κανόνων ένεκα, τα μικρά ψάρια δεν εξαφανίστηκαν στη διάρκεια των χιλιετιών επειδή τα έφαγαν τα μεγάλα -τουλάχιστον όχι γι αυτό το λόγο.

Λυπήθηκε ο δρ Σόιμπλε την ελληνική αγέλη για την ανεύθυνη κυβέρνηση που επέλεξε ο ελληνικός λαός εδώ και είκοσι μέρες... Και μ' αυτό τον πρωτοφανή τρόπο επέλεξε να κηρύξει τον πόλεμο στην κυβέρνηση για να βοηθήσει (λέει) την αγέλη-ελληνικό λαό (τρομάρα μας)...

Δεν υπολόγισε ο δρ Σόιμπλε ότι τα μικρά ψάρια εξακολουθούν να υπάρχουν -όχι μόνο για να τσιμπάνε σε ερασιτέχνες ψαράδες, αλλά- και για να συνεχίσουν να αποτελούν τροφή για τα μεγάλα ψάρια που δεν αρκούνται να τρέφονται με φύκια.

Ο δρ Σόιμπλε -έχοντας νεοφιλελεύθερο μυαλό και (γι' αυτό το λόγο) μικρότερο από των ψαριών- επέλεξε να κηρύξει πραξικόπημα από τις Βρυξέλλες (άλλωστε όλα τα πετυχημένα πραξικοπήματα από τις πρωτεύουσες ξεκινάνε για να έχουν ευτυχή κατάληξη).

Εκτός όμως από μια πρωτεύουσα, ένα φιλόδοξο πραξικόπημα χρειάζεται και ένα έξυπνο σχέδιο.

Για πρώτη φορά...

Alexis Tsipras: Για πρώτη φορά το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς ( Party of the European Left) εκπροσωπείται στη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Η δήλωση του Αλέξη Τσίπρα κατά την άφιξη στη Σύνοδο Κορυφής:

 

εδώ στο νότο

hot'n'sharp spirit

Η επιστροφή της πολιτικής

γράφει ο Νάσος Ηλιόπουλος *

Μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι του νεοφιλελευθερισμού, τότε που φαινόταν κυριολεκτικά ανίκητος, σε μια ξεχασμένη γωνία του πλανήτη κάποιοι επέλεξαν να ανάψουν μία φλόγα.

Ήταν πρωτοχρονιά του 1994 όταν η εξέγερση των Ζαπατίστας θύμιζε σε όλο τον κόσμο ότι η ιστορία δεν έχει τελειώσει.

Κάπου στις ΗΠΑ ένας ανώνυμος δημιούργησε μια ιστοσελίδα στο διαδίκτυο και μέσα από αυτή άρχισε να διακινεί υλικό των Ζαπατίστας. Οι Ζαπατίστας ποτέ δεν έμαθαν ποιος ήταν ο ανώνυμος που τους βοήθησε στο πρώτο τους κυβερνοαντάρτικο. Έτσι τον αποκαλούνε απλά «αυτός».

Ένα παράδειγμα των ανθρώπων που θέλουν να αγωνίζονται με ανιδιοτέλεια χωρίς να ζητάνε τίποτα, «χωρίς να το κάνουν θέμα» όπως οι ίδιοι οι Ζαπατίστας θέλουν να λένε.

Οι άνθρωποι της ανιδιοτέλειας, αυτοί και αυτές που παλεύουν για μια μεγάλη ή μικρή συλλογική υπόθεση «χωρίς να το κάνουν θέμα» ήταν πάντα και είναι και σήμερα το στήριγμα κάθε συλλογικότητας της αριστεράς. Ήταν πάντα και είναι και σήμερα αυτοί και αυτές που αναγκάζουν την ιστορία να παίρνει σημαντικές στροφές και να ξαφνιάζει όσους είχαν βολευτεί στα προκαθορισμένα θεωρητικά τους σχήματα και στις βολικές τους νομοτέλειες.

Σταματήστε να πιέζετε τον ΣΥΡΙΖΑ - Δεν αντέχουμε άλλη μια λάθος στροφή στην Ευρώπη

Με τον ΣΥΡΙΖΑ να κερδίζει τις εκλογές στην Ελλάδα υποσχόμενος να καταργήσει τη λιτότητα που επιβάλει η Τρόικα, η ευρωζώνη έφτασε για μια ακόμη φορά σε σταυροδρόμι. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα πάρει το λάθος δρόμο, πάλι…

ανάλυση του Σόνι Καπούρ* στον Guardian

Η πίεση στον ΣΥΡΙΖΑ και ο περαιτέρω εξευτελισμός της Ελλάδας, που όπως φαίνεται είναι η στρατηγική της Γερμανίας και των άλλων δυνάμεων εντός της ΕΕ, μπορεί να εξελιχθεί στο ραβδί που θα σπάσει στην πλάτη της Ευρωζώνης.

Η προσφορά οποιασδήποτε χαλάρωσης βρίσκει αντίθετη την πλειοψηφία των Γερμανών, παρόλο που η υποστήριξη του Αλέξη Τσίπρα αυξήθηκε στην Ελλάδα μετά τις εκλογές όταν φάνηκε ότι παλεύει για την εξεύρεση αμοιβαίας συμφωνίας για τη ρύθμιση του χρέους.

Ο πολιτικός χώρος στην ευρωζώνη έχει συμπτυχθεί σε τέτοιο βαθμό που πλέον δεν είναι πιθανό να εφαρμοστεί καμία λογική οικονομική πολιτική.  Ποια λάθος στροφή έχουμε πάρει; Γιατί να μη διαλέξουμε σωστά αυτή τη φορά;

Pierre Laurent: 11-17 Φεβρουαρίου 2015, ευρωπαϊκή εβδομάδα κινητοποίησης μαζί με τον ελληνικό λαό για να βγούμε από λιτότητα

του Pierre Laurent *

Η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως αλληλεγγύη μας. Οι επόμενες ημέρες είναι αποφασιστικής σημασίας. Η νέα κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα έχει εμπλακεί σε διαπραγματεύσεις για να επιβάλει την εντολή του λαού της.

Με την εφαρμογή του προγράμματος κοινωνικής και οικονομικής ανάκαμψης καθώς και τη δημοκρατική αποκατάσταση, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να καταφέρει να αλλάξουμε την Ελλάδα και, μαζί μας, να αλλάξουμε τους κανόνες στην Ευρώπη, προκειμένου να βγούμε από τη λιτότητα. Η τρόικα, η Άνγκελα Μέρκελ, οι φιλελεύθεροι και η οικονομική ελίτ το γνωρίζουν αυτό. Θέλουν να κλείσουν την παράβαση.

 

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αποφάσισε να αλλάξει το σύστημα των εγγυήσεων δανείων προς τις ελληνικές τράπεζες. Προσπαθούν να δημιουργήσουν πανικό.

Αυτή η βαρβαρότητα που αντιμετωπίζουν η καλή θέληση και οι προσπάθειες διαπραγμάτευσης που έχουν αναληφθεί από την κυβέρνηση Τσίπρα, είναι μια επίθεση εναντίον όλων των λαών της Ευρώπης, εναντίον της δημοκρατίας. Αυτό δείχνει πόσο δύσκολη θα είναι η αντιπαράθεση που έχει ξεκινήσει.

 

Πρέπει να είμαστε μαζί με την ελληνική κυβέρνηση. Οι ευρωπαίοι πολίτες πρέπει να πιέσουν τις κυβερνήσεις τους να σεβαστούν την ψήφο των Ελλήνων, να αλλάξουν τους κανόνες που επιβάλλονται από την ΕΚΤ και την Τρόικα και να αφήσουν την Ελλάδα να αναπνεύσει. 

Πρέπει να δοθεί στον ΣΥΡΙΖΑ ο χρόνος που απαιτείται για να αποκατασταθεί η ανάπτυξη της χώρας σε μια νέα βάση, αντί να συνεχίσει να ασφυκτιά . Αυτός είναι ο κοινός μας αγώνας. Όλα τα ευρωπαϊκά έθνη πρέπει να βγουν από τη λιτότητα και να δράσουν για ευρωπαϊκές λύσεις που να βασίζονται στην αλληλεγγύη.

 

Καλώ όλες τις δυνάμεις που αρνούνται τη λιτότητα και τον εκβιασμό του χρέους στις διάφορες χώρες της ΕΕ να ενισχύσουν τη λαϊκή πίεση στις κυβερνήσεις τους, στις κεντρικές τράπεζες και την ΕΚΤ, πολλαπλασιάζοντας τις δράσεις αλληλεγγύης σε όλη την Ευρώπη την 11η Φεβρουαρίου, ημέρα της έκτακτης συνεδρίασης του Eurogroup. 

Η κινητοποίηση θα πρέπει να κρατήσει για όλη την εβδομάδα 11 - 17 Φεβρουαρίου, κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 12ης και 13ης Φεβρουαρίου μέχρι το Eurogroup της 17ης Φεβρουαρίου.

 

* Πρόεδρος του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς

Brussels, 6th February 2015

Brussels, 6th February 2015

 Brussels, 6th February 2015

Μετάφραση από www.european-left.org

Δανειστές και η εσωτερική 5η Φάλαγγα έστησαν ένα ασφυκτικό πλαίσιο εκβιασμού, αλλά η μάχη μπορεί να κερδηθεί

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου * 

 

Ο εκλογικός θρίαμβος της ελληνικής Αριστεράς συνιστά ιστορική εξέλιξη με διεθνή αντίκτυπο. Ο πραγματικός ηττημένος της αναμέτρησης δεν ήταν, βέβαια, ούτε ο Σαμαράς ούτε ο Βενιζέλος, αλλά το μεγάλο «αφεντικό», η Άνγκελα Μέρκελ, που βλέπει ότι πλέον ο γερμανικός ζουρλομανδύας του Συμφώνου Σταθερότητας αρχίζει να ξηλώνεται.

Δεν πρέπει να υπάρχει, ωστόσο, η παραμικρή αυταπάτη: έχασαν τον πρώτο γύρο, όχι τον πόλεμο. Και κάτι περισσότερο: ο πραγματικός πόλεμος μόλις τώρα αρχίζει. Και θα διεξαχθεί σε ανηφορικό, ναρκοθετημένο για την Ελλάδα έδαφος.

 

Ο άξονας Βερολίνου - Βρυξελλών και η εσωτερική Πέμπτη Φάλαγγα φρόντισαν κατά τους τελευταίους μήνες να δημιουργήσουν ένα ασφυκτικό εκβιαστικό πλαίσιο για τη νέα κυβέρνηση, προκειμένου να μην διασαλευτεί η θεμελιώδης αρχή της ευρωπαϊκής «ομαλότητας»: οι λαοί είναι ελεύθεροι να ψηφίζουν ό,τι θέλουν, αρκεί να... μην αλλάζει τίποτα το ουσιαστικό στο τέλος της μέρας!

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι οι «Σαμαροβενιζέλοι» ήθελαν να γίνουν οι εκλογές με κλειστές τράπεζες. Συνειδητά, με κρύο αίμα, προσπάθησαν να προκαλέσουν τραπεζική επιδρομή (bank run) με τις κραυγαλέες εκκλήσεις Γεωργιάδη, Βούλτεψη, Πάγκαλου και άλλων ιδίου φυράματος πολιτικών προς τους καταθέτες να αποσύρουν τα λεφτά τους από τις ελληνικές τράπεζες.

Από εδώ που συναντήθηκαν τα χαμόγελά μας, ξεκινάει η ταυτότητα των νέων αγώνων

γράφει ο Δημήτρης Βάσσιος

Ήταν μια μικρή, αλλά κουραστική προεκλογική περίοδος... Βέβαια είναι και η συσσωρευμένη κούραση απ' όλα τα προηγούμενα χρόνια των μνημονίων -και όχι μόνο...

Κυριακή 25.01.2015: μια ξεχωριστή μέρα για τα όνειρα και τα ιδανικά χιλιάδων αριστερών πολιτών -ακόμα κι αυτές τις ώρες ας δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας-, μια ξεχωριστή μέρα για τις ανάγκες και τις προσδοκίες εκατομμυρίων πολιτών που είδαν τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια τους λόγω των αντικοινωνικών πολιτικών που υπηρέτησαν οι ηγεσίες του άλλοτε παντοδύναμου δικομματισμού...

Ήταν συγκλονιστικά αυτά που ζήσαμε τις προηγούμενες μέρες...

Πολίτες πολλοί -κι ανεξάρτητα με τις ιστορικές καταβολές και τις πολιτικές διαδρομές τους, φέτος ανεξάρτητα και από ηλικίες- προσβλέπουν στην Αριστερά που την καλούν να διαχειριστεί τις τύχες τους...

Κυρίως καλούν την Αριστερά να μη διαψεύσει την ελπίδα που τους υποσχέθηκε...

Εμείς ξέρουμε ότι η Αριστερά δεν αρκεί να μείνει μόνο σ' αυτά... Καλείται κυρίως να εμπνεύσει όλον αυτόν τον κόσμο να διεκδικήσει ο ίδιος τη χαμένη αξιοπρέπεια και τη ζωή του...

Χωρίς αυτούς ΙΙ

γράφει ο Κώστας Καναβούρης

Επιχαίρω. Και επιχαίρω αγρίως. Ιδού γιατί: το πρώτο κείμενο αυτής της στήλης για το 2014 δημοσιεύτηκε στις 4.1.2014 και είχε τίτλο «Χωρίς Αυτούς». Άρχιζε έτσι:

«Να φύγουν. Να μην τους βρει στην κυβερνητική εξουσία η Πρωτοχρονιά του 2015. Να τους ρημάξουμε στην ήττα μέσα στο 2014. Δεν πρόκειται για ευχή. Πρόκειται για αδήριτη ανάγκη».

Ε, ναι. Τους ρημάξαμε στην ήττα μέσα στο 2014. Τους πήγαμε από ήττα σε ήττα. Όχι με όρους πυγμαχικής επιχειρηματολογίας, αλλά με όρους επιθετικού πολιτικού ανθρωπισμού. Και δεν άντεξαν.

Έπεσαν ρημαγμένοι μέσα στην καταισχύνη της ήττας τους. Και έπεσαν με πάταγο πομφόλυγος. Αλλά αυτό είναι κάτι που θα ακουστεί αργότερα. Ας είναι. Προς το παρόν μας απασχολεί η προδιαγεγραμμένη ήττα τους. Που προσπάθησαν να την αποφύγουν καταστρέφοντας με αγριότητα όσες ψυχικές αντιστάσεις του ελληνικού λαού θεώρησαν εύκολες. Μετατρέποντας σε φασιστοειδή κανονικότητα φυσιοκρατίας όσες φοβίες δημιούργησαν στον καθένα ξεχωριστά, απομονώνοντάς τον από τους άλλους, αισθητικά, λογικά και ηθικά. Αυτό είναι έγκλημα καθοσιώσεως, αλλά δεν είναι της στιγμής.

Η "Καλή Χρονιά!" από τον Στάθη

Η Ελλάδα έκλεισε έναν ιστορικό κύκλο. Αντιπαραγωγικό, αντιλαϊκό, παρακμιακό. Αν δεν αναγεννηθεί, κινδυνεύει να συρρικνωθεί, να διαμελισθεί, να χαθεί. Πρέπει να τελειώνουμε με το καθεστώς της Διαπλοκής που λειτουργεί σαν Λερναία Ύδρα, απομυζά τη χώρα και παραλύει κάθε δυνατότητα αλλαγής παραγωγικού μοντέλου, κάθε δημιουργική ικμάδα της κοινωνίας.

Να τελειώνουμε με τη Διαπλοκή και τη Διαφθορά που παράγει. Υψηλή και χαμηλή. Να τελειώνουμε με τα κόμματα που υπηρέτησαν τη Διαπλοκή, με τους Πρωθυπουργούς που λάμβαναν εντολές από «νταβατζήδες» ή παραδόθηκαν σ’ αυτούς. Ποδοπατώντας τον λαό, τα δικαιώματά του, τη ζωή του. Να τελειώνουμε με την Υποτέλεια στην οποία μας οδήγησε η Διαπλοκή και χωρίς την οποία η τελευταία είναι ένα σκιάχτρο, ένα άδειο πουκάμισο.

Να τελειώνουμε με όσους μας ταπείνωσαν. Με εκείνους που διέσυραν τη χώρα. Εχουν όνομα και επώνυμο. Να μαυρισθούν στις εκλογές. Να τους ζητηθούν ευθύνες. Ποιοι και γιατί σκλάβωσαν τη χώρα με τα Μνημόνια. Ποιοι επωφελήθηκαν απ’ τον καταποντισμό του λαού. Να τελειώνουμε με το άγος, να επέλθει η κάθαρση. Για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε. Κανένας συμβιβασμός με τις ομιλούσες κομψευόμενες γραβάτες που άφησαν καρκινοπαθείς να αργοσβήνουν και παιδιά να υποσιτίζονται.

Από το μαύρο του θανάτου και των λουκέτων... στη νίκη της ζωής και την ελπίδα της ανατροπής

γράφει ο Δημήτρης Βάσσιος

Καλή χρονιά σε όσους πασχίζουν κι αξίζει να την έχουν! και φαντάζομαι ότι καταλάβατε. Δεν πρόκειται να σεβαστώ τις "μέρες πού 'ναι". Δεν έπιασα πρωτοχρονιάτικα την πένα για να χαϊδέψω αυτιά - κι όποιος με γνωρίζει... κατανοεί τι ο γράφων εννοεί.

Δεν θέλω να κάνω ανασκόπηση ή επισκόπηση ούτε ν' αποφύγω τα μελλούμενα. Δεν μπορώ να αγνοήσω όμως ότι η χρονιά έφυγε με δύο ναυάγια: ένα των ανθρώπων στα παγωμένα νερά της Αδριατικής κι ένα των μισανθρώπων του μνημονιακού μπλοκ εξουσίας στην παγωμένη Αθήνα της αιθαλομίχλης.

Κι αν από τη μια το μυαλό και η καρδιά μου είναι σε όσους επέβαιναν στο Norman Atlantic, πετάω τη σκούφια μου για την  κοινοβουλευτική ανατροπή της μνημονιακής συγκυβέρνησης. Επειδή ακριβώς αυτή η κυβέρνηση -αλλά και οι προηγούμενες- πριν βουλιάξει η ίδια, συνειδητά έριξε στα βράχια την Ελλάδα και μια ολόκληρη κοινωνία.

Το ζητούμενο βέβαια δεν είναι τα συναισθήματά μας από το ναυάγιο της συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, αλλά να αναλογιστούμε κατά πόσο αυτή ήταν ωφέλιμη για την κοινωνία στο σύνολό της, ποιους αφορά θετικά ή αρνητικά και -άρα- ποιοι θα προστρέξουν για να το ρυμουλκήσουν.