"Είμαι το νόημα…", στη μνήμη του Σταύρου Χατζησταύρου

Για τον σύντροφο Σταύρο που βιάστηκε για την έφοδο στον ουρανό. Καλό ταξίδι!

από @Marx Factor *

Με ψάχνεις, με αναλύεις, με γιορτάζεις, με διεκδικείς, θέλεις να με έχεις.
Άκου όμως την ιστορία μου και ίσως καταλάβεις...

βγήκα απ' την ανάγκη
είμαι ο τελευταίος σπασμός του πνιγμένου,

η κραυγή της γυναίκας που σπάει τα δεσμά της
το παιδί που βγαίνει απ' τη μήτρα,

ο εργάτης που στέκεται

στα πόδια του κι ανάγκη δεν σε έχει πια.

Είμαι το νόημα...
γιατί δεν είχα ελπίδα,
ελπίδα μου πούλαγες εσύ με τη οθόνη σου, την πείρα σου, τη γλώσσα σου, τη γνώση σου, τα δεσμά που μου αγόραζες, τα μπιχλιμπίδια της φυλακής μου,
ελπίδα μέσα από τις σφαίρες σου πάνω στα ούρα, αίματα και ξερατά μου, όπως έγλυφα τις πληγές μού ψιθύριζες «υπάρχει ελπίδα, πεθαίνει τελευταία»
αφού πεθάνω εγώ πρώτα.

Δεν έχω ελπίδα για αυτό έγινα,
δεν είμαι πια δική σου…