Η αριστερή στιγμή του πρωθυπουργού

γράφει η Ρηνιώ Παπατσαρούχα-Μίσσιου

Γ​​ια χρόνια βγαίνοντας από το σπίτι μου έβλεπα στον απέναντι τοίχο τον στίχο του Σαββόπουλου «Η ζωή αλλάζει, δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία». Το εμπέδωσα. Όλα αλλάζουν γύρω μας κι εντός μας, μαζί κι εγώ - μέσα κι έξω. (Από τα πρώτα μαθήματα της διαλεκτικής.)

Στην εξορία απώλεσα την ιδεολογική μου αθωότητα, την «αριστερά» μου παρθενία.

Εκεί, από την πρώτη στιγμή, από το 5ο Τμήμα το πρωί της 21ης Απριλίου 1967, όπου βρέθηκα στριμωγμένη ανάμεσα σε πρωτοκλασάτα στελέχη της Αριστεράς, κι ώσπου απολύθηκα από την Αλικαρνασσό, τον Αύγουστο του 1970, πέρασα, με επιτυχία νομίζω, το μάθημα του αυτοσεβασμού, της προσωπικής ευθύνης και της αξιοπρέπειας, με αναφορά πάντα στην κλασική μου παιδεία και την έννοια της Δημοκρατίας.

Η φωτιά και τι δεν καταλαβαίνουν οι κκ Βαλασόπουλος και Κωνσταντάτος

γράφει ο Δημήτρης Βάσσιος

Όταν οι πολίτες των δήμων Ηλιούπολης και Ελληνικού-Αργυρούπολης ρωτάνε από πού ξεκίνησε η φωτιά της 17ης Ιουλίου και αν ήταν εμπρησμός, φυσικά δεν

υπονοούν ότι οι διοικήσεις των δύο πόλεων είναι εμπρηστές ή ότι ευθύνονται για την έναρξη της φωτιάς.

Οι διοικήσεις των δύο δήμων εγκαλούνται για τις ευθύνες τους για την έκταση των ζημιών που προκλήθηκαν -όχι για ενέργειες ή παραλείψεις κατά τη διάρκεια της φωτιάς, αυτό μόνο εμπειρογνώμονες μπορούν να το πουν, αλλά- επειδή ακριβώς δεν πήραν έγκαιρα τα μέτρα που θα περιόριζαν τις ζημιές.

Οι διοικήσεις των δύο δήμων εγκαλούνται γιατί απλά πασχίζουν να αποσείσουν τις δικές τους ευθύνες είτε με ψεύδη, είτε παραπλανώντας με τις απαντήσεις τους -κι αυτό είναι που εξοργίζει τους πολίτες.

Τα βαρίδια του ΣΥΡΙΖΑ

γράφει ο Νάσος Ηλιόπουλος

Ο αντίπαλος μας πήρε στα σοβαρά. Πίστεψε δηλαδή ότι όντως αποτελούμε συστημικό κίνδυνο. Όχι με όρους οικονομικούς, αλλά με όρους πολιτικούς.

Μας αντιμετώπισαν ως απειλή για την ηγεμονία του νεοφιλελεύθερου παραδείγματος. Ως το παράδειγμα που έπρεπε να τσακιστεί, έτσι ώστε μαζί μ' αυτό να τσακιστεί και κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης, κάθε ελπίδα ανατροπής σε όλη την Ευρώπη.

Εμείς δεν πήραμε τον εαυτό μας στα σοβαρά. Δεν οργανωθήκαμε ποτέ για πραγματική μάχη. Το βασικό σημείο της στρατηγικής που μας έφερε εδώ ήταν η ευκολία με την οποία ολόκληρη η δουλειά μας στήθηκε πάνω στο πιο καλό από τα καλά σενάρια:

Η Ιστορία μας στήνει φάρσες, ας μη μας βγάλει και τη γλώσσα

γράφει ο Δημήτρης Βάσσιος

Στα 37 χρόνια στην Αριστερά αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσω για τη μεγαλύτερη φάρσα που μας έστησε η Ιστορία πριν 5 χρόνια, παρότι θεωρώ

πρωτεύουσα την τραγωδία που στήσανε στην ελληνική κοινωνία και την πατρίδα μας διεθνείς εταίροι και τοκογλύφοι σε αγαστή συνεργασία με τα ντόπια τσιράκια τους.

Γιατί μόνο ως φάρσα μπορώ να αντιληφθώ τον διαχωρισμό μνημόνιο - αντιμνημόνιο, όταν και ένα μικρό παιδί αντιλαμβάνεται ότι μπορεί να υπάρχει καλό μνημόνιο και κακή συμφωνία. Και τώρα το βρίσκουμε μπροστά μας.

Προχθές λοιπόν, μετά από συνέλευση συλλογικότητας στο Ελληνικό, μαζί με άλλον σύντροφο δεχθήκαμε σφοδρή επίθεση "συντρόφου των συνελεύσεων" που μας αποκαλούσε "μνημονιακούς" και στην αθώα ερώτησή μου αν μας βρίζει απάντησε καταφατικά.

Δυο μέρες πριν, άλλος σύντροφος που βρεθήκαμε στις πλατείες με διέγραψε από φίλο του στο facebook γιατί δεν με έχει δει σε συνεδριάσεις της αριστερής πλατφόρμας, οπότε δεν με θεωρεί σύντροφο.

Καληνύχτα και μην ξεχνάς, Κεμάλ...

γράφει ο Δημήτρης Βάσσιος

Μετά τη μεγάλη νίκη του λαού μας 3 ψηφοφόροι του ΟΧΙ, ο Α, η Σ και ο Χ πήγαν σε μπαράκι της Αθήνας (οι θαμώνες του οποίου ήταν με το ΟΧΙ) για να τη χαρούν και να διασκεδάσουν.

Κάποια στιγμή μπήκαν 18 μπράβοι της νύχτας που είχαν ανοιχτούς λογαριασμούς με τον ιδιοκτήτη και ο ένας άρχισε να πυροβολεί αδιάκριτα.

Πανικός μεταξύ των θαμώνων... Άλλοι πρόλαβαν και την κοπάνησαν από την πόρτα, άλλοι απ΄τα παράθυρα κι άλλοι λούφαξαν παρέα με τα ποντίκια στο υπόγειο του μαγαζιού.

Ο Α κράτησε περήφανη στάση και πήγε να αποτρέψει τον μπράβο. Η σφαίρα τον βρήκε στην καρδιά. Η Σ συνεπλάκη με τους υπόλοιπους και δυο σφαίρες τη βρήκαν στην πλάτη. Ο Χ αφού έριξε μερικές μπουνιές και κλωτσιές, έπεσε μπρούμυτα στο πάτωμα και γλύτωσε τις σφαίρες.

Ναι, δύσκολα... κι απ' αυτά κρινόμαστε !

γράφει ο Δημήτρης Βάσσιος

Το μύθο του Σίσυφου τον ξέρουμε, έτσι δεν είναι; Έχει γίνει σχεδόν ταυτόσημος με την Ιστορία της Αριστεράς. Για την καρδάρα και το γάλα επίσης έχουμε ακούσει. Ας μην τα περνάμε στο ντούκου.

Ο χειρότερος τρόπος να αντιμετωπίσει κανείς τα δύσκολα είναι ο πανικός, το έλλειμμα ψυχραιμίας, η χάραξη πολιτικής κάτω από συναισθηματική φόρτιση. Και τώρα είμαστε μπροστά σε δύσκολα.

Τώρα είναι τα δύσκολα; Τις πέτρινες δεκαετίες του αριστερού κινήματος τις προσπερνάμε σαν να μην υπήρξαν; Και ξαφνικά όσα δεν διανοηθήκαμε καν αυτές τις δεκαετίες, ωριμάσαμε τόσο ως κοινωνία, ώστε να τα θέλουμε όλα εδώ και τώρα;

Ας δούμε κατάματα την κατάσταση.

Λαοκράτης Βάσσης: «Υποτέλεια ή εθνική αξιοπρέπεια; Ας διαλέξουμε» - μια παλιά, αλλά επίκαιρη συνέντευξη

«Σε οριακές στιγμές της ιστορίας των λαών, τα εθνικά προτάγματα είναι αυτόχρημα και αριστερά προτάγματα, με δεδομένη πάντοτε την αυτονόητη παραδοχή πως δεν υπάρχει ο τόπος για την Αριστερά, αλλά η Αριστερά για τον τόπο»

Ο φιλόλογος-συγγραφέας Λαοκράτης Βάσσης, με μακρά διαδρομή και δράση στην Αριστερά, μιλάει στην «Κ.Ε.» για την κοινωνική σύγχυση, τη διαχρονική αξία του πολιτισμού μας, τους κινδύνους για τη συλλογική μας ταυτότητα ως έθνους, τη ΣΥΡΙΖΑϊκή Αριστερά και την πολιτική παρακαταθήκη του Γληνού της ΕΑΜικής Ελλάδας, που έλεγε πως «όταν τα προβλήματα είναι εθνικά, και οι λύσεις είναι εθνικές».

«Εδώ που φτάσαμε, οι επιλογές μας είναι δύο: ή διαχειριζόμαστε την τροϊκανή μας μοίρα και υποτέλεια ή αποφασίζουμε να αποκαταστήσουμε την εθνική μας αξιοπρέπεια με όποιο κόστος, όπως έχουμε χρέος να κάνουμε», τονίζει παράλληλα ο κ. Βάσσης στην «Κ.Ε.» της 8 Δεκεμβρίου 2013.

Το Δαμόκλειο δίκιο

γράφει ο Κώστας Καναβούρης

Διά τρεμούσης χειρός, όπως έλεγαν οι παλιοί, και με τον κίνδυνο να φανώ γραφικός (ελπίζω όχι και πολέμιος του ΣΥΡΙΖΑ), αλλά και επειδή δεν γινόταν αλλιώς, κάθισα και έγραψα αυτό το κείμενο.

Για να πω ότι όσο περνάει ο καιρός με τον ΣΥΡΙΖΑ

στην κυβερνητική εξουσία τόσο μεγαλώνει μέσα μου η αίσθηση ότι και η Αριστερά έχει το δικό της μερτικό στο αδάκρυτο και στο ασυγκίνητο. Ή, έστω, τον δικό της τρόπο συμμετοχής στο αδάκρυτο και το ασυγκίνητο.

Φυσικά, κατ' ουδένα λόγο δεν εννοώ την αναλγησία των προηγούμενων κυβερνήσεων και κυβερνητικών κομμάτων, την καταφρονητική προς τους πολίτες δράση του πολιτικού τους προσωπικού και του συρφετού των παρακεντέδων τους.

Ούτε βεβαίως εννοώ τη φρικωδία των συμπεριφορών τους, που ήταν ο ορισμός, η επιτομή του αδάκρυτου και του ασυγκίνητου. Άλλωστε, αν ήταν έτσι, δεν θα χρειαζόταν να γράψω αυτές τις γραμμές γιατί θα 'μουν αλλού.

Την εξουσία την έχει αυτός που μπορεί να αποφασίζει τη στιγμή της κρίσης

γράφει ο Νάσος Ηλιόπουλος *

Πριν από μερικές εβδομάδες, η κ. Μιράντα Ξαφά, γνωστό στέλεχος του ΔΝΤ, είχε τραβήξει πάνω της τα φώτα της δημοσιότητας.

Αφορμή ήταν η δήλωσή της ότι δεν εμπιστεύεται την ελληνική κυβέρνηση και γι' αυτό έχει μεταφέρει το σύνολο των χρημάτων της σε τράπεζες του εξωτερικού. Στην ίδια δήλωση είχε επίσης αναφέρει ότι το βασικό πρόβλημα της νέας κυβέρνησης είναι ότι «μιλάει για αναδιανομή».

Για να μην είμαστε όμως άδικοι, χρειάζεται να τονίσουμε ότι ο κόσμος που εκπροσωπεί η κ. Ξαφά έχει πρόβλημα με την αναδιανομή μόνο στον βαθμό που αυτή σχετίζεται με την κοινωνική δικαιοσύνη. Όσο η αναδιανομή συντελείται με όρους που συμβάλλουν στην όξυνση των ανισοτήτων, όλα πάνε βάση σχεδίου και, απ' ό,τι φαίνεται, μέσα στην κρίση το σχέδιο λειτούργησε μια χαρά.

Κουφόβραση

γράφει ο Kartesios

Κι έτσι, συνεχίζοντας να λειτουργούν κανονικά και μην πληρώνοντας τα χρωστούμενα, «κλείνουν» οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί

σταθμοί. Μόνο που εγώ ανοιχτούς τους βλέπω.

Και βλέπω σε αυτούς τους «κλειστούς» ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς τον Βαρουφάκη να ασυναρτοποιείται κάθε μέρα και περισσότερο, τον κάθε γραφικό Μιχελογιαννάκη να αδωνίζει από την αντίπερα όχθη, τον κάθε Φλαμπουράρη να απευθύνεται στοργικά στο λαό σαν όπως πάντα που μας είχαν για ηλίθιους και δεν καταλαβαίναμε το καλό το δικό μας και τον αγώνα των αρχόντων μας.

Κι έτσι, συνεχίζοντας να λειτουργούν κανονικά και μην πληρώνοντας τα χρωστούμενα, «κλείνουν» οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί. Μόνο που εγώ ανοιχτούς τους βλέπω.

Ελληνικό: ένα εναλλακτικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης της παράκτιας ζώνης

της Ελένης Πορτάλιου *

Οι κατά συρροήν παραβιάσεις ακόμα και της ελάχιστης νομιμότητας, που ισχύει στο πλαίσιο του ΤΑΙΠΕΔ, έχουν ευτυχώς τινάξει στον αέρα τη δυνατότητα υπογραφής σύμβασης παραχώρησης του Ελληνικού στη Lamda Development, μετά από έγκριση της Βουλής.

Για το θέμα έχει ενημερώσει αναλυτικά τους βουλευτές/τριες του ΣΥΡΙΖΑ και τους αρμόδιους υπουργούς της κυβέρνησης η Επιτροπή Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού.

Τούτων δεδομένων το δημόσιο πρέπει να ανακτήσει την έκταση του Ελληνικού (τ. αεροδρόμιο και παραλιακή ζώνη Αγ. Κοσμά) εμβαδού 6.200 στρ. και να προχωρήσει στην εφαρμογή σταδιακά ενός εναλλακτικού σχεδίου που θα λειτουργήσει πολλαπλά επωφελώς τόσο για τους παρακείμενους δήμους και την παράκτια ζώνη του Σαρωνικού όσο και για το σύνολο της Αττικής.

Λαϊκή απαίτηση η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου

γράφει η Δάφνη Σφέτσα

«Δεν εκβιαζόμαστε» διαδήλωναν εκατοντάδες χιλιάδες «ανάσες αξιοπρέπειας» μόλις εκλέχτηκε η νέα κυβέρνηση και άρχισε ο μαραθώνιος της διαπραγμάτευσης.

Τώρα που η ώρα της κρίσεως πλησιάζει, είναι η στιγμή να συνειδητοποιήσουμε τι ακριβώς

ζητούσαμε από τους εκπροσώπους μας όταν τους λέγαμε να μην κάνουν «ούτε βήμα πίσω.»

Ζητούσαμε στον πόλεμο που μας έχουν κηρύξει να πάρουμε επιτέλους μέρος. Να μην είναι από τη μια μεριά οι δανειστές και από την ίδια οι εκπρόσωποι του ελληνικού λαού. Ζητούσαμε, απαιτούσαμε ακριβέστερα, από την κυβέρνηση να υπερασπιστεί την αξιοπρέπειά μας. Δεσμευόμασταν με τη φυσική μας παρουσία στους δρόμους και τις πλατείες ολόκληρης της χώρας ότι στον αγώνα αυτόν θα έχει την απόλυτη συμπαράστασή μας -τουτέστιν: ότι θα βάλουμε πλάτη.

Όχι και πέμπτη φάλαγγα!

γράφει ο Θανάσης Καρτερός

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ξέρει ότι η αλήθεια είναι πάντοτε επαναστατική. Δεν πρόκειται λοιπόν να ενοχληθεί αν πούμε την αλήθεια: Ο Ανδρέας Λοβέρδος ορθώς οργίστηκε όταν τον χαρακτήρισε στη Βουλή εκπρόσωπο κάποιας πέμπτης φάλαγγας.

Διότι τι είναι πέμπτη φάλαγγα; Εκείνοι που, ενώ οι τέσσερις φάλαγγες πολιορκούν φανερά τη χώρα, δρουν μυστικά πίσω από τις γραμμές των πολιορκημένων. Αναπαράγουν την εχθρική προπαγάνδα, υπονομεύουν το ηθικό, αποδιοργανώνουν την αντίσταση.

Ανήκει σε αυτή την κατηγορία ο Λοβέρδος; Ακόμα χειρότερα: Υπάρχει τέτοια -πολιτική- φάλαγγα στη σημερινή Ελλάδα; Να τους πεις δεύτερη φάλαγγα, εντάξει. Να τους πεις τρίτη, ή τέταρτη, πάει στα κομμάτια. Αλλά από πού κι ως πού πέμπτη;

Οι 300 του Λεωνίδα Μπόμπολα

γράφει ο Κώστας Βαξεβάνης

Με μια λιτή ανακοίνωση, ο Λεωνίδας Μπόμπολας, γνωστοποίησε πως αφού τακτοποίησε μια διοικητική εκκρεμότητα με την Εφορία, πήγε σπίτι του.

Βρέθηκαν 300 ηρωικοί έλληνες, οπαδοί του Λεωνίδα, οι οποίοι ασπάστηκαν την αναφορά του Mega στο περιστατικό. Δηλαδή πως ήταν μια απλή παρεξήγηση και πως οι προεκτάσεις που δίνονται στο θέμα (προφανώς με ευθύνη της κυβέρνησης) δεν ευνοούν την επιχειρηματικότητα, αφού οι επιχειρηματίες ανησυχούν μήπως αντιμετωπίζουν τέτοιες καταστάσεις. Ποιές καταστάσεις, δεν μας είπε το Mega.

Οι καταστάσεις λοιπόν είναι πως θα καλούνται να πληρώσουν τα ποσά που έχουν φοροαποφύγει ή φοροκλέψει. Μεγάλο πλήγμα για την επιχειρηματικότητα και μεγάλη παραδοχή, πως η ελληνική επιχειρηματικότητα, σε πολλές των περιπτώσεων στηρίχτηκε στη φοροδιαφυγή και μόνο.

Ζωή Κωνσταντοπούλου: Μήνυμα προς τους πολίτες να μην φοβούνται και να μην τρομοκρατούνται (video)

«Το μήνυμα που περνάει με αυτές τις πολιτικές θωράκισης των δικαιωμάτων, είναι ένα μήνυμα προς τους πολίτες να μην φοβούνται και να μην τρομοκρατούνται. Και να μην υποκύπτουν στην τρομολαγνεία και να μην ενδίδουν στην κατατρομοκράτηση που επιχειρείται συστηματικά με ενέργειες, με λόγους και με έργα και με μια προπαγανδιστική ρητορική από ελεγχόμενα συστημικά Μέσα Ενημέρωσης», είπε η πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου μιλώντας επί του νομοσχεδίου του υπουργείου Δικαιοσύνης.

«Οι πολίτες δεν φοβούνται πια και δεν υποκύπτουν και δεν υποτάσσονται και δεν καταπίνουν αμάσητη την παραποιητική της πραγματικότητας προπαγάνδα που κάποιοι μίσθαρνοι επιμένουν να τους ταΐζουν, είτε μέσα από τη Βουλή είτε από τα μιντιακά μεγάφωνα και οθόνες», ανέφερε η Ζωή Κωνσταντοπούλου, σημειώνοντας ότι είναι μεγάλη η ευθύνη της κυβέρνησης και των κοινοβουλευτικών ομάδων που την στηρίζουν «να ενσαρκώσουμε το νέο υπόδειγμα δημοκρατικής διακυβέρνησης και λειτουργίας».

Η πρόεδρος της Βουλής απευθύνθηκε στον παριστάμενο υπουργό, με την ιδιότητα της υπεύθυνης επί θεμάτων δικαιοσύνης, διαφάνειας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων για τον ΣΥΡΙΖΑ κατά την περίοδο που υπήρξε αξιωματική αντιπολίτευση.