Για τρεις μέρες εντολοδόχος... για μια μέρα θεός

γράφει ο Δημήτρης Βάσσιος

Καλή αντάμωση, συντρόφισσες και σύντροφοι

Ένα νεότευκτο πολιτικό σχήμα προερχόμενο από τη διάσπαση που προκάλεσε στον ΣΥΡΙΖΑ η «αριστερή πλατφόρμα», το οποίο είναι πολύ πιθανό να συμπληρωθεί από άλλους απόμαχους των ένδοξων -πλην ηττημένων- αγώνων, είναι πλέον γεγονός στο χώρο της Αριστεράς.

Δεν έρχεται να καλύψει το κενό της υποτιθέμενης «μετάλλαξης» του ΣΥΡΙΖΑ σε μνημονιακό κόμμα. Έρχεται να συμπληρώσει το παζλ των αποτυχημένων φορέων της συντηρητικής αριστεράς (ΚΚΕ - ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ) και σε τελευταία ανάλυση να μεταβληθεί σε πλατφόρμα μετάβασης μερίδας στελεχών και απογοητευμένων ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ στο ΚΚΕ των -δικών του- ένδοξων αγώνων, των καθαρών χεριών και της «συνέπειας».

Αυτός ο ισχυρισμός προκύπτει ακριβώς επειδή ο Λαφαζάνης αναδεικνύει σε στρατηγικού τύπου το «μνημόνιο - αντιμνημόνιο» μόνο και μόνο για να δημιουργήσει συνειδησιακό πρόβλημα στον αντιμνημονιακό κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ. Την ίδια στιγμή περνάει στο ντούκου τον πράγματι στρατηγικού χαρακτήρα ευρωπαϊκό προσανατολισμό με τον οποίο είναι μπολιασμένο το dna της Ριζοσπαστικής Αριστεράς εδώ και δεκαετίες.

Χωρίς άγκυρες!!! (σχόλιο)

Καλό -πολιτικό- δρόμο, συντρόφισσες και σύντροφοι !

21 Αυγούστου 2015:

Με διορθωτική ανακοίνωσή της η «Λαϊκή Ενότητα» απέστειλε τον οριστικό κατάλογο των βουλευτών της, καθώς αφαιρέθηκαν τα ονόματα των κυρίων Κοδέλα, Χατζηλάμπρου και Ελένης Σωτηρίου που ανήκουν στην ΚΟΕ και το όνομα της Νάντιας Βαλαβάνη.

Η Κοινοβουλευτική Ομάδα αποτελείται από τους εξής 25 βουλευτές:

Μαζεύει μήπως κανείς από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ υπογραφές και για... εμένα;

γράφει η Ρούλα Καϊμάκη *

Καταρχήν να συστηθώ. Είμαι ένα απλό μέλος του ΣΥΡΙΖΑ. Αποτελώ τα πόδια σας (όταν γυρίζω στις γειτονιές με τα υλικά του κόμματος), τα χέρια σας

(όταν κολλάω αφίσες), τη φωνή σας (όταν μιλάω στους ανθρώπους).

Σας έχω δανείσει την προσωπική μου εντιμότητα και αξιοπρέπεια στον επαγγελματικό και κοινωνικό μου χώρο. Σας έχω παραχωρήσει την προσωπική μου πορεία από 19 χρονών στην Aριστερά (εποχή ΑΝΤΙ-ΕΦΕΕ και έκτοτε).

Σας χάρισα τις επαγγελματικές μου γνώσεις, ανεξάρτητα του αν τις αξιοποιήσατε. Δεν ζήτησα και δεν πήρα ποτέ τίποτα.

"Πήγαν να κάψουν πάλι το βουνό μας!"

γράφει ο Δημήτρης Βάσσιος

Με αυτή τη δραματική φράση τιτλοφορεί ο κ. Κωνσταντάτος την ανακοίνωσή του μέσω του facebook για τη χθεσινή φωτιά στον Υμηττό πάνω από την Αργυρούπολη.

Στη συνέχεια κι αφού -σωστά- περιγράφει την κινητοποίηση -δήμου, εθελοντών, πυροσβεστικής και όμορων δήμων- για την κατάσβεση της νέας φωτιάς και τον περιορισμό της καταστροφής στα 3 περίπου στρέμματα, προχωράει σε παραδοχές που θα μπορούσε να αποφύγει.

Πρώτον "ότι λειτουργησε άψογα το νέο σύστημα πυροπροστασιας που εγκατέστησε ο ΣΠΑΥ πριν από μια βδομάδα στην θέση αυτού που είχε κλαπεί τον Μάιο του 2014". Με αυτό τον τρόπο παραδέχεται ότι το όποιο κλαπέν σύστημα πυροπροστασίας δεν είχε φροντίσει να το αντικαταστήσει πριν την πυρκαγιά της 17ης Ιουλίου.

Οι εργαζόμενοι ως όμηροι της συμμορίας των καναλαρχών

Η οργανωμένη παραπληροφόρηση, που υπήρξε ανέκαθεν σήμα κατατεθέν της διαπλοκής, παροξυνόταν κατά καιρούς, κυρίως

όταν επρόκειτο να θιγούν τα προνόμια των καναλαρχών ή φαινόταν να διαμφισβητούνται θεμελιώδεις όροι του συμβολαίου που είχε ατύπως υπογραφεί.

Αυτές προπάντων οι κορυφώσεις, που έπαιρναν τη μορφή ανοιχτής πρόκλησης προς την κοινή νοημοσύνη ολοένα συχνότερα, ξεσήκωναν τη γενική αγανάκτηση και οδήγησαν στη γενική απαξίωση των δελτίων ειδήσεων των ιδιωτικών μέσων.

Έτσι, ένα σύστημα που διαφήμιζε μέσω της πρόκλησης την ισχύ του (και ποιος θα μπορούσε να του αντιταχθεί; αυτό καλούμασταν να πιστέψουμε) κατέληξε να χάσει τη γυαλάδα που του εξασφάλιζαν το λάιφ στάιλ και οι εκπομπές-σκουπίδια στις οποίες εξ αρχής ειδικεύτηκε.

Η αριστερή στιγμή του πρωθυπουργού

γράφει η Ρηνιώ Παπατσαρούχα-Μίσσιου

Γ​​ια χρόνια βγαίνοντας από το σπίτι μου έβλεπα στον απέναντι τοίχο τον στίχο του Σαββόπουλου «Η ζωή αλλάζει, δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία». Το εμπέδωσα. Όλα αλλάζουν γύρω μας κι εντός μας, μαζί κι εγώ - μέσα κι έξω. (Από τα πρώτα μαθήματα της διαλεκτικής.)

Στην εξορία απώλεσα την ιδεολογική μου αθωότητα, την «αριστερά» μου παρθενία.

Εκεί, από την πρώτη στιγμή, από το 5ο Τμήμα το πρωί της 21ης Απριλίου 1967, όπου βρέθηκα στριμωγμένη ανάμεσα σε πρωτοκλασάτα στελέχη της Αριστεράς, κι ώσπου απολύθηκα από την Αλικαρνασσό, τον Αύγουστο του 1970, πέρασα, με επιτυχία νομίζω, το μάθημα του αυτοσεβασμού, της προσωπικής ευθύνης και της αξιοπρέπειας, με αναφορά πάντα στην κλασική μου παιδεία και την έννοια της Δημοκρατίας.

Η φωτιά και τι δεν καταλαβαίνουν οι κκ Βαλασόπουλος και Κωνσταντάτος

γράφει ο Δημήτρης Βάσσιος

Όταν οι πολίτες των δήμων Ηλιούπολης και Ελληνικού-Αργυρούπολης ρωτάνε από πού ξεκίνησε η φωτιά της 17ης Ιουλίου και αν ήταν εμπρησμός, φυσικά δεν

υπονοούν ότι οι διοικήσεις των δύο πόλεων είναι εμπρηστές ή ότι ευθύνονται για την έναρξη της φωτιάς.

Οι διοικήσεις των δύο δήμων εγκαλούνται για τις ευθύνες τους για την έκταση των ζημιών που προκλήθηκαν -όχι για ενέργειες ή παραλείψεις κατά τη διάρκεια της φωτιάς, αυτό μόνο εμπειρογνώμονες μπορούν να το πουν, αλλά- επειδή ακριβώς δεν πήραν έγκαιρα τα μέτρα που θα περιόριζαν τις ζημιές.

Οι διοικήσεις των δύο δήμων εγκαλούνται γιατί απλά πασχίζουν να αποσείσουν τις δικές τους ευθύνες είτε με ψεύδη, είτε παραπλανώντας με τις απαντήσεις τους -κι αυτό είναι που εξοργίζει τους πολίτες.

Τα βαρίδια του ΣΥΡΙΖΑ

γράφει ο Νάσος Ηλιόπουλος

Ο αντίπαλος μας πήρε στα σοβαρά. Πίστεψε δηλαδή ότι όντως αποτελούμε συστημικό κίνδυνο. Όχι με όρους οικονομικούς, αλλά με όρους πολιτικούς.

Μας αντιμετώπισαν ως απειλή για την ηγεμονία του νεοφιλελεύθερου παραδείγματος. Ως το παράδειγμα που έπρεπε να τσακιστεί, έτσι ώστε μαζί μ' αυτό να τσακιστεί και κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης, κάθε ελπίδα ανατροπής σε όλη την Ευρώπη.

Εμείς δεν πήραμε τον εαυτό μας στα σοβαρά. Δεν οργανωθήκαμε ποτέ για πραγματική μάχη. Το βασικό σημείο της στρατηγικής που μας έφερε εδώ ήταν η ευκολία με την οποία ολόκληρη η δουλειά μας στήθηκε πάνω στο πιο καλό από τα καλά σενάρια:

Η Ιστορία μας στήνει φάρσες, ας μη μας βγάλει και τη γλώσσα

γράφει ο Δημήτρης Βάσσιος

Στα 37 χρόνια στην Αριστερά αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσω για τη μεγαλύτερη φάρσα που μας έστησε η Ιστορία πριν 5 χρόνια, παρότι θεωρώ

πρωτεύουσα την τραγωδία που στήσανε στην ελληνική κοινωνία και την πατρίδα μας διεθνείς εταίροι και τοκογλύφοι σε αγαστή συνεργασία με τα ντόπια τσιράκια τους.

Γιατί μόνο ως φάρσα μπορώ να αντιληφθώ τον διαχωρισμό μνημόνιο - αντιμνημόνιο, όταν και ένα μικρό παιδί αντιλαμβάνεται ότι μπορεί να υπάρχει καλό μνημόνιο και κακή συμφωνία. Και τώρα το βρίσκουμε μπροστά μας.

Προχθές λοιπόν, μετά από συνέλευση συλλογικότητας στο Ελληνικό, μαζί με άλλον σύντροφο δεχθήκαμε σφοδρή επίθεση "συντρόφου των συνελεύσεων" που μας αποκαλούσε "μνημονιακούς" και στην αθώα ερώτησή μου αν μας βρίζει απάντησε καταφατικά.

Δυο μέρες πριν, άλλος σύντροφος που βρεθήκαμε στις πλατείες με διέγραψε από φίλο του στο facebook γιατί δεν με έχει δει σε συνεδριάσεις της αριστερής πλατφόρμας, οπότε δεν με θεωρεί σύντροφο.

Καληνύχτα και μην ξεχνάς, Κεμάλ...

γράφει ο Δημήτρης Βάσσιος

Μετά τη μεγάλη νίκη του λαού μας 3 ψηφοφόροι του ΟΧΙ, ο Α, η Σ και ο Χ πήγαν σε μπαράκι της Αθήνας (οι θαμώνες του οποίου ήταν με το ΟΧΙ) για να τη χαρούν και να διασκεδάσουν.

Κάποια στιγμή μπήκαν 18 μπράβοι της νύχτας που είχαν ανοιχτούς λογαριασμούς με τον ιδιοκτήτη και ο ένας άρχισε να πυροβολεί αδιάκριτα.

Πανικός μεταξύ των θαμώνων... Άλλοι πρόλαβαν και την κοπάνησαν από την πόρτα, άλλοι απ΄τα παράθυρα κι άλλοι λούφαξαν παρέα με τα ποντίκια στο υπόγειο του μαγαζιού.

Ο Α κράτησε περήφανη στάση και πήγε να αποτρέψει τον μπράβο. Η σφαίρα τον βρήκε στην καρδιά. Η Σ συνεπλάκη με τους υπόλοιπους και δυο σφαίρες τη βρήκαν στην πλάτη. Ο Χ αφού έριξε μερικές μπουνιές και κλωτσιές, έπεσε μπρούμυτα στο πάτωμα και γλύτωσε τις σφαίρες.

Ναι, δύσκολα... κι απ' αυτά κρινόμαστε !

γράφει ο Δημήτρης Βάσσιος

Το μύθο του Σίσυφου τον ξέρουμε, έτσι δεν είναι; Έχει γίνει σχεδόν ταυτόσημος με την Ιστορία της Αριστεράς. Για την καρδάρα και το γάλα επίσης έχουμε ακούσει. Ας μην τα περνάμε στο ντούκου.

Ο χειρότερος τρόπος να αντιμετωπίσει κανείς τα δύσκολα είναι ο πανικός, το έλλειμμα ψυχραιμίας, η χάραξη πολιτικής κάτω από συναισθηματική φόρτιση. Και τώρα είμαστε μπροστά σε δύσκολα.

Τώρα είναι τα δύσκολα; Τις πέτρινες δεκαετίες του αριστερού κινήματος τις προσπερνάμε σαν να μην υπήρξαν; Και ξαφνικά όσα δεν διανοηθήκαμε καν αυτές τις δεκαετίες, ωριμάσαμε τόσο ως κοινωνία, ώστε να τα θέλουμε όλα εδώ και τώρα;

Ας δούμε κατάματα την κατάσταση.

Λαοκράτης Βάσσης: «Υποτέλεια ή εθνική αξιοπρέπεια; Ας διαλέξουμε» - μια παλιά, αλλά επίκαιρη συνέντευξη

«Σε οριακές στιγμές της ιστορίας των λαών, τα εθνικά προτάγματα είναι αυτόχρημα και αριστερά προτάγματα, με δεδομένη πάντοτε την αυτονόητη παραδοχή πως δεν υπάρχει ο τόπος για την Αριστερά, αλλά η Αριστερά για τον τόπο»

Ο φιλόλογος-συγγραφέας Λαοκράτης Βάσσης, με μακρά διαδρομή και δράση στην Αριστερά, μιλάει στην «Κ.Ε.» για την κοινωνική σύγχυση, τη διαχρονική αξία του πολιτισμού μας, τους κινδύνους για τη συλλογική μας ταυτότητα ως έθνους, τη ΣΥΡΙΖΑϊκή Αριστερά και την πολιτική παρακαταθήκη του Γληνού της ΕΑΜικής Ελλάδας, που έλεγε πως «όταν τα προβλήματα είναι εθνικά, και οι λύσεις είναι εθνικές».

«Εδώ που φτάσαμε, οι επιλογές μας είναι δύο: ή διαχειριζόμαστε την τροϊκανή μας μοίρα και υποτέλεια ή αποφασίζουμε να αποκαταστήσουμε την εθνική μας αξιοπρέπεια με όποιο κόστος, όπως έχουμε χρέος να κάνουμε», τονίζει παράλληλα ο κ. Βάσσης στην «Κ.Ε.» της 8 Δεκεμβρίου 2013.

Το Δαμόκλειο δίκιο

γράφει ο Κώστας Καναβούρης

Διά τρεμούσης χειρός, όπως έλεγαν οι παλιοί, και με τον κίνδυνο να φανώ γραφικός (ελπίζω όχι και πολέμιος του ΣΥΡΙΖΑ), αλλά και επειδή δεν γινόταν αλλιώς, κάθισα και έγραψα αυτό το κείμενο.

Για να πω ότι όσο περνάει ο καιρός με τον ΣΥΡΙΖΑ

στην κυβερνητική εξουσία τόσο μεγαλώνει μέσα μου η αίσθηση ότι και η Αριστερά έχει το δικό της μερτικό στο αδάκρυτο και στο ασυγκίνητο. Ή, έστω, τον δικό της τρόπο συμμετοχής στο αδάκρυτο και το ασυγκίνητο.

Φυσικά, κατ' ουδένα λόγο δεν εννοώ την αναλγησία των προηγούμενων κυβερνήσεων και κυβερνητικών κομμάτων, την καταφρονητική προς τους πολίτες δράση του πολιτικού τους προσωπικού και του συρφετού των παρακεντέδων τους.

Ούτε βεβαίως εννοώ τη φρικωδία των συμπεριφορών τους, που ήταν ο ορισμός, η επιτομή του αδάκρυτου και του ασυγκίνητου. Άλλωστε, αν ήταν έτσι, δεν θα χρειαζόταν να γράψω αυτές τις γραμμές γιατί θα 'μουν αλλού.

Την εξουσία την έχει αυτός που μπορεί να αποφασίζει τη στιγμή της κρίσης

γράφει ο Νάσος Ηλιόπουλος *

Πριν από μερικές εβδομάδες, η κ. Μιράντα Ξαφά, γνωστό στέλεχος του ΔΝΤ, είχε τραβήξει πάνω της τα φώτα της δημοσιότητας.

Αφορμή ήταν η δήλωσή της ότι δεν εμπιστεύεται την ελληνική κυβέρνηση και γι' αυτό έχει μεταφέρει το σύνολο των χρημάτων της σε τράπεζες του εξωτερικού. Στην ίδια δήλωση είχε επίσης αναφέρει ότι το βασικό πρόβλημα της νέας κυβέρνησης είναι ότι «μιλάει για αναδιανομή».

Για να μην είμαστε όμως άδικοι, χρειάζεται να τονίσουμε ότι ο κόσμος που εκπροσωπεί η κ. Ξαφά έχει πρόβλημα με την αναδιανομή μόνο στον βαθμό που αυτή σχετίζεται με την κοινωνική δικαιοσύνη. Όσο η αναδιανομή συντελείται με όρους που συμβάλλουν στην όξυνση των ανισοτήτων, όλα πάνε βάση σχεδίου και, απ' ό,τι φαίνεται, μέσα στην κρίση το σχέδιο λειτούργησε μια χαρά.

Κουφόβραση

γράφει ο Kartesios

Κι έτσι, συνεχίζοντας να λειτουργούν κανονικά και μην πληρώνοντας τα χρωστούμενα, «κλείνουν» οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί

σταθμοί. Μόνο που εγώ ανοιχτούς τους βλέπω.

Και βλέπω σε αυτούς τους «κλειστούς» ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς τον Βαρουφάκη να ασυναρτοποιείται κάθε μέρα και περισσότερο, τον κάθε γραφικό Μιχελογιαννάκη να αδωνίζει από την αντίπερα όχθη, τον κάθε Φλαμπουράρη να απευθύνεται στοργικά στο λαό σαν όπως πάντα που μας είχαν για ηλίθιους και δεν καταλαβαίναμε το καλό το δικό μας και τον αγώνα των αρχόντων μας.

Κι έτσι, συνεχίζοντας να λειτουργούν κανονικά και μην πληρώνοντας τα χρωστούμενα, «κλείνουν» οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί. Μόνο που εγώ ανοιχτούς τους βλέπω.