Αποχαιρετώντας τον Φιντέλ, έχουμε χρέος να απαντήσουμε σε όσα δεν μπόρεσαν όλοι μαζί οι επαναστάτες που έφυγαν

γράφει ο Δημήτρης Βάσσιος

 

Η Ιστορία είναι ιστορία και δεν διαγράφεται, ούτε ξαναγράφεται κρατώντας τα καλά της και σβήνοντας τα αρνητικά της.

Mόνο κάτω από αυτό το πρίσμα μπορούν

να κριθούν οι επαναστάτες την ώρα που φεύγουν και σε κάνουν να νοιώθεις ένα κενό στα σωθικά σου, σαν μια μεγάλη και δυσαναπλήρωτη απώλεια, ακόμα κι αν πρόκειται για θάνατο που τον περίμενες εδώ και καιρό, όπως αυτός του Φιντέλ Κάστρο.

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει αποδείξει ότι πολιτική είναι η τέχνη να αλλάζεις τους συσχετισμούς

γράφει ο Δημήτρης Βάσσιος

Διαφωνώ οριζοντίως και καθέτως, συνηθίζουν να λένε... γιατί δεν μπορεί, ούτε διεκδικεί, ένα τέτοιο κείμενο -σαν κι αυτό που παραθέτω μετά τον μακροσκελή πρόλογό μου- να γίνει πολιτικό μανιφέστο...

Αν όμως δεν ακούσουμε τη ζωή (και τη Zoi) -όχι τη Zoe-, αν αυτά που λέει η ψυχούλα της δεν τα κάνουμε μέρος του μανιφέστου, τότε μένουμε εμείς, οι "αυθεντίες", με τις μοναδικές αλήθειες μας που εύκολα μετατρέπονται σε επικίνδυνες ιδεοληψίες.

Όραμα και προοπτική στους Έλληνες για να κερδίσει ο λαός μας την αξιοπρέπεια που του ταιριάζει

γράφει ο Βασίλης Βάσσιος *

Πόσο ωραία ξεκίνησε η πρώτη μέρα του 2ου Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ με τη συγκρότηση του τιμητικού προεδρείου από

αγωνιστές που οι μισοί άθροιζαν δεκάδες χρόνια φυλακών και εξορίας στα χρόνια από την εθνική αντίσταση και τον εμφύλιο μέχρι την αντίσταση στην εφτάχρονη δικτατορία.

Πόσο μεγάλη ώθηση για έναν διάλογο εποικοδομητικό προς όφελος της κοινωνίας και της πατρίδας μας έδωσε στους συνέδρους και στον κόσμο της Αριστεράς η ομιλία του πρώτου αριστερού πρωθυπουργού και προέδρου του κόμματος Αλέξη Τσίπρα.

Το δίκιο είναι ζόρικο πολύ...

γράφει ο Θανάσης Καρτερός

Το προσέξατε κι εσείς ή εγώ είμαι καχύποπτος λόγω πολιτικώς ύποπτου παρελθόντος; Σαν να χάθηκαν οι επικοινωνιακές πιένες της χρυσής εποχής, όταν η πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς έλαμπε κάτω από το φως του έρωτα και της προσδοκίας.

Όταν μέγα πλήθος αριστερών και νεοαριστερών, επωνύμων και νεοεπωνύμων, επαλήθευε τον στίχο του Σαββόπουλου: «Τώρα κοκορεύεσαι επάνω στον εξώστη, και μιλάς στο πόπολο σαν τον ναυαγοσώστη». Και όταν καμιά επίκριση, δημοσιογραφική, κομματική ή πρωθυπουργική, δεν μπορούσε να συμμαζέψει τις παρεμβάσεις -και τις συνακόλουθες πατάτες- επί παντός θέματος και αναθέματος.

Δυο αντίθετοι κόσμοι και ένα video με αλήθειες "για τα μάτια ενός παιδιού"

γράφει ο Δημήτρης Βάσσιος

"Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη, γκρεμίζω ουρανούς, λυτρώνω μάνες και γιους" τραγουδούν οι Active Member και, ακούγοντάς το, πλημυρίζεις με συναισθήματα

αγάπης και τρυφερότητας για όλου του κόσμου τα παιδιά, αλλά και φορτώνεις με αποφασιστικότητα.

Θα πρέπει να είναι πολύ υπερήφανοι οι γονείς και οι δάσκαλοι/ες του 1ου Δημοτικού Σχολείου Ελληνικού γιατί αυτή την κουλτούρα της αγάπης, της αγωνίας για τα παιδιά/μαθητές τους την καλλιεργούν επί πολλά χρόνια.

Στράβωσε η επένδυση;... Φωτιά στα επιτελεία του Επενδυτή και Μεγάλου Χορηγού

γράφει ο Δημήτρης Βάσσιος

Στο φουλ οι μηχανές των επιτελείων του Μεγάλου Επενδυτή χθες όλη μέρα... Σε όλον τον κόσμο -από το City μέχρι την America και τις Νήσους των παρθένων offshore- πήραν φωτιά!!!

Μην και σήκωσε τον μπαλτά ο Μπαλτάς κι έκοψε φέτες το πρώην αεροδρόμιο και γίνει ασύμφορη η επένδυση, όπως άφηναν να εννοηθεί οι άδηλες πηγές του LaspiOnLine;... Ικανός είναι!

Εδώ, αυτός τόλμησε την ασέβεια και -παρότι υπουργός- δήλωσε κομμουνιστής από τα έδρανα της κυβέρνησης... μέχρι και τους επενδυτές είναι ικανός να κόψει φέτες!

Καταπίνοντας πίτσες κόκκινες

γράφει ο Δημήτρης Βάσσιος

"Λάτσης, τρόικα, ΣΥΡΙΖΑ και πίτσες μπλε"... οι πιασιάρικοι τίτλοι είναι το άλφα και τα οργασμικά τελειώματα είναι το ωμέγα ενός κειμένου που μπορεί να λέει πολλά έως τίποτα.

Αλλά όταν έχεις φάει στη μάπα εκατοντάδες ξύλινες αναλύσεις ξύλινων αποφάσεων

της Κεντρικής Επιτροπής ή του Πολιτικού Γραφείου, ο λαϊκισμός καταπίνεται αμάσητος...

Κι έτσι η ζωή κυλάει τεμπέλικα κι αγέρωχα, ο σταλινισμός κάθεται στο λαρύγγι μας μέχρι σήμερα κι εμείς ελπίζουμε ότι -έστω και με το ζόρι- θα τον καταπιούμε...

Και μετά ξανά αναλύσεις και διχογνωμίες αν είναι σοσιαλφασισμός ή γνήσιος κομμουνισμός ή γνήσιο τέκνο της λαϊκής οργής, αυτό που δεν καταπίνεται...

Περί καταστολής γενικώς και ειδικώς

γράφει ο Δημήτρης Βάσσιος

Αγροτικές κινητοποιήσεις, Φεβρουάριος 2013
(και όχι 2016) για να μην ξεχνιόμαστε

Η θέση μας απέναντι στην καταστολή είναι ανέκαθεν σαφέστατη, γι αυτό στα ιστολόγιά μας έχουμε ειδικό φάκελο, και δεν δίνουμε το δικαίωμα σε κανένα να μας ζητά κάθε τόσο όρκους αφοσίωσης σ' αυτή την αρχή.

Η θέση μας για τα κόμματα και τα κινήματα -τα αυθεντικά κινήματα, όχι τις σφραγίδες- επίσης είναι γνωστή, αλλά θα τη θυμίσουμε επειδή δεν έχουμε ξεχωριστό φάκελο για τα κόμματα, για την Αριστερά έχουμε:

Έχοντας ως εμπειρία την παταγώδη αποτυχία των σοσιαλιστικών εγχειρημάτων, θεωρούμε τα κινήματα υποκείμενα των κοινωνικών αγώνων και του μετασχηματισμού της κοινωνίας.

Ταυτόχρονα θεωρούμε ότι τα κόμματα είναι θεσμοί και φορείς ιδεών (με τις όποιες παθογένειές τους) του οποιουδήποτε, πλην όμως, δημοκρατικού κοινωνικού συστήματος.

Ανοιχτή επιστολή της κυρίας Πατούλη προς τους 5 δημάρχους της Νότιας Αθήνας

γράφει ο Δημήτρης Βάσσιος

Ζούμε πλέον σε εποχές που γνωρίζουμε ότι η φύση μάς δείχνει τη φωτεινή πλευρά του φεγγαριού, επειδή η επιστήμη απέδειξε ότι υπάρχει και η σκοτεινή, και ότι σε λίγες ώρες αυτή η εικόνα θα αναστραφεί, παρότι θα δείχνει ίδια.

Ταυτόχρονα διανύουμε μια περίοδο κατά την οποία όλο και λιγότεροι άνθρωποι συγκεντρώνουν όλο και περισσότερη οικονομική εξουσία και -μαζί μ' αυτήν- τέτοιον έλεγχο στην τεχνολογία ώστε να ανατρέπουν την επιστημονική έρευνα, να μας δείχνουν τη σκοτεινή πλευρά με τέτοιον τρόπο που να μας πείθουν ότι βλέπουμε τη φωτεινή.

Τέτοια εικόνα έχουμε τις τελευταίες μέρες με την ανοιχτή επιστολή των 4 από τους 8 δημάρχους του Νότιου Τομέα Αθήνας προς τον πρωθυπουργό, υπουργούς και την... πρόεδρο της Ελληνικό Α.Ε. - μια επιστολή που τα περισσότερα ΜΜΕ την "έδεσαν" μια χαρά με τον θάνατο της 17χρονης κοπέλας από το Αφγανιστάν που πέθανε στο Λαϊκό Νοσοκομείο.

Αλέξη Τσίπρα, ακούς τον Δρίτσα;... Το ΤΑΙΠΕΔ είναι αμαρτωλό κι ο πρόεδρός του Πιτσιόρλας είναι το βρώμικο δέρας!

γράφει ο Δημήτρης Βάσσιος

Κι αν κάποιοι νομίζουν ότι τα ηθικά μειονεκτήματα
είναι ικανά να αναχαιτίσουν το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς,
εδώ είμαστε για να μετρηθούμε.

Ο Θοδωρής Δρίτσας είπε ότι «το ΤΑΙΠΕΔ δεν είναι ο Πιτσιόρλας, είναι οργανισμός που ελέγχεται πλήρως από δανειστές, τραπεζικούς και επιχειρηματικούς οργανισμούς και λειτουργεί βάσει κανόνων που θέλουμε να αλλάξουμε».

Αν εξαιρέσουμε τη φράση «θέλουμε να αλλάξουμε», θα διαφωνήσουμε μαζί του και θα ισχυριστούμε ότι το ΤΑΙΠΕΔ είναι οργανισμός που ελέγχεται πλήρως από δανειστές, τραπεζικούς και επιχειρηματικούς οργανισμούς και λειτουργεί βάσει κανόνων και ο Πιτσιόρλας είναι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση.

Απλά ο Πιτσιόρλας, ως φαφλατάς πρώην αριστερός που υπηρέτησε πιστά επί δεκαετίες κομματικούς μηχανισμούς και όχι ιδέες, κάνει το λάθος και δεν μένει στο σκοτάδι -όπως οι πρώην πρόεδροι του αμαρτωλού ταμείου-, αλλά γίνεται και ο κατεξοχήν κράχτης νεοφιλελεύθερων επιλογών με αξιοζήλευτη παρουσία στα ΜΜΕ.

Θα ακολουθήσουν οι δήμαρχοι Αλίμου & Γλυφάδας στο βούρκο του μαύρου μετώπου τον κ. Κωνσταντάτο;

γράφει ο Δημήτρης Βάσσιος

Επιλεγμένη φωτογραφία από τον Καναδά στο "ρεπορτάζ" του "LoL"

που κοινοποίησε και ο κ. Κωνσταντάτος

(από κινητοποίηση πολιτών για το Στάδιο Αργυρούπολης)

Το ακροδεξιό και ξενοφοβικό ιστολόγιο των Νοτίων Προαστίων που εύστοχα αποκαλείται "LaspiOnLine - LoL", δεν είναι απλά ένα μέσον ενημέρωσης με κάποια ιδεολογική απόχρωση.

Πρόκειται για τέκνο του έντυπου "Βήμα του Σαρωνικού - ΒτΣ" που επί δεκαετίες στα Νότια Προάστια στήριζε τις πιο ακραίες νεοφιλελεύθερες επιλογές σε ό,τι αφορά την αξιοποίηση των δημόσιων χώρων και της παραλίας και τα συμφέροντα του επιχειρηματικού εσμού που λυμαινόταν παράνομα τις παραλίες και όχι μόνο.

Το "ΒτΣ" ήταν το έντυπο που στάθηκε με όλα τα μέσα και με κάθε λογής εμετικά δημοσιεύματα στο πλευρό επιχειρηματιών της νύχτας, ακόμα και την περίοδο που οι τελευταίοι χρησιμοποιούσαν τους μπράβους τους είτε τραμπουκίζοντας αντιδημάρχους του Ελληνικού, είτε εμποδίζοντας τον τότε δήμαρχο Χρήστο Κορτζίδη να σφραγίζει παράνομα νυχτομάγαζα, είτε επεμβαίνοντας -ακόμα και με τσεκούρι- στην απελευθερωμένη παραλία του Αγίου Κοσμά.

Η σφαγή των αθώων

του Χαμίντ Νταμπάσι *

Σκίτσο του Hadi Heidari για την επίθεση
στη Βηρυττό και το Παρίσι, τον Νοέμβριο

Μέσα σε λίγες ώρες, υποστηρικτές του ISIS/ISIL ανέλαβαν την ευθύνη μέσω ενός λογαριασμού Twitter. «Η ομάδα υποστηρικτών του ISIL ανέλαβε την ευθύνη για τις επιθέσεις στις Βρυξέλλες» διαβάζουμε στις ειδήσεις.

«Έχουμε έρθει για σφαγή».

Αυτός είναι ένας ψηφιακός πόλεμος στην πράξη, με πραγματικά θύματα, τρόμο που παραλύει, και εικονική ανάληψη ευθύνης.

Κάθε χαζοβιόλης με ένα λογαριασμό Twitter μπορεί να τιτιβίσει «Γαμ… το Βέλγιο. Το Βέλγιο ήθελε να βομβαρδίσει το Ισλαμικό Κράτος. Τώρα απολαύστε αυτό που έχουν σπείρει τα χέρια σας».

Εμείς, αυτοί και ο Μουζάλας

του Θανάση Καρτερού

Για τον Σπίγκελ των "Financial Times" είναι «ένας από τους πιο αξιοσέβαστους διεθνώς υπουργούς». Για τον Θεσσαλονίκης Μπουτάρη είναι ο άνθρωπος που «γίνεται κομμάτια» για τους πρόσφυγες.

Για τον πολύ κόσμο είναι ένας υπουργός σοβαρός, λιγόλογος, εργατικός, αφοσιωμένος στη δουλειά του, στην οποία έχει προσδώσει ένα ξεκάθαρο ανθρωπιστικό νόημα.

Για τους αριστερούς, όμως, αγαπητοί σύντροφοι της κυβέρνησης, ο Μουζάλας δεν είναι απλώς ένας καλός υπουργός. Είναι ένας υπουργός από άλλο ανέκδοτο. Και ο Θεός ξέρει πόσο ανάγκη έχουμε τέτοιους ανθρώπους.

Χαμογέλα, ρε Σοφία... Οι χορηγίες είναι ευλογία...

γράφει ο Δημήτρης Βάσσιος

Η Σοφία της ιστορίας που περιγράφει ο Πέτρος Κατσάκος ζει στη Λάρισα και είναι πολύ δυστυχισμένη γιατί απολύθηκε από το «Πλαίσιο».

Αντίθετα η Σοφία που ζει στο Ελληνικό είναι πολύ χαρούμενη, γιατί το «Πλαίσιο» είναι χορηγός στην παιδική χαρά της γειτονιάς της και εκεί παίζουν τα παιδιά της.

Όμως η Σοφία που ζει στο Ελληνικό είναι πολύ δυστυχισμένη γιατί της βγάζει το λάδι ο εργοδότης της που είναι χορηγός μιας παιδικής χαράς στην Αργυρούπολη, όπου παίζουν τα παιδιά της Σοφίας που ζει στην Αργυρούπολη.

Η Σοφία που ζει στην Αργυρούπολη είναι χαρούμενη που ο εργοδότης της Σοφίας από το Ελληνικό είναι χορηγός στην παιδική χαρά της δικής της γειτονιάς, αλλά δεν έχει εργασιακά προβλήματα με εργοδότες-χορηγούς γιατί έχει δικό της μαγαζί.

Ολική επαναφορά από το σοκ του λόγου και της ράβδου

γράφει ο Δημήτρης Βάσσιος

Breathe, by Julie De Waroquier

Δεκαοκτώ ολόκληρες μέρες παντελούς απουσίας από το pc, δεν το λες λίγο... ειδικά όταν η παρουσία σου είναι σχεδόν αδιαλείπτως καθημερινή.

Οφείλω λοιπόν ως παλιός αριστερός -συνεπής στις παραδόσεις του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος- πρώτα απ' όλα να απολογηθώ ενώπιόν σας για αυτή καθαυτή την απουσία.

Όσο για τις διακαιολογίες θα προσπαθήσω να τις παρουσιάσω μία προς μία, παρότι αντιλαμβάνομαι ότι θα εξακολουθήσουν να θεωρούνται φτηνές, καθότι ως γνήσιο τέκνο της Αριστεράς θα έπρεπε όλα να τα είχα προβλέψει.

Όλα ξεκίνησαν με την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην προεδρία της ΝΔ και μάλιστα απέναντι σε έναν Μεϊμαράκη που -χωρίς να είναι απαραίτητα και ο ίδιος- υποστηρίχθηκε από τους καραμανλικούς.